voetbal, voetbal en voetbal…

Gister liep ik voor het eerst sinds Dolf er niet meer is het FC Den Helder veld op. Ik heb daar wat uren doorgebracht. Dolf was daar trainer. Dwight voetbalt al vanaf zijn 6e. Clint heeft het geprobeerd en Kaïne heeft er een seizoen gevoetbald. Gister was er trainen van schoolvoetbal en de kleine jongens doen allebei mee.

Eerlijk gezegd had ik er nog niet zo bij stil gestaan dat ik er nog niet geweest was sinds Dolf zijn overlijden. De jongens kwamen om 12.15 uit school en om 13.00 begon de training dus het was meer haasten dan nadenken. Ruim op tijd kwamen wij daar aan. Ik liep het veld op en de geur van gras, regen en de geur van de kantine zorgde voor flashbacks.

Ik leerde Dolf kennen toen Dwight bij een andere voetbalclub zat en Dolf bij WGW. Hij stak daar heel veel tijd in. Hij was trainer van de selectieteams en alles moest tot in de puntjes verzorgd worden. Hij kwam als zijn team vrij was bij Dwight kijken. Dwight was echt nog heel jong en toen vond hij de helikopters en de madeliefjes veel leuker dan de bal die regelmatig voorbij kwam rollen. Dolf ergerde zich altijd aan de manier van trainen en hoe er werd gecoacht. Hij bleef maar roepen dat Dwight naar WGW moest. Dolf gaf Dwight zoveel vertrouwen dat ook Dwight na een seizoen bij WGW in zijn selectie zat. Ineens ging mijn joch voetballen niet normaal. (en nog kan hij heel goed ballen alleen is hij soms iets te fanatiek) Buiten het feit dat hij er echt in hoorde in de selectie scheelde het ons ook heel veel tijd. Dolf nam Dwight mee naar trainen en op zaterdag was hij Dwight zijn coach, dus hoefden wij niet meer naar verschillende clubs en waren wij altijd samen op het voetbalveld. Dolf heeft Dwight jarenlang gecoacht. Zelfs toen hij ziek was stond hij nog langs de lijn.

Kaïne ging voetballen in het seizoen net voordat Dolf ziek werd. Dolf was zo trots dat zijn jongste ook ging voetballen. Dolfie ging los in de sportzaak en de kleinste moest ook helemaal in Adidas. Het merk waar je Dolf in kon uittekenen. De eerste training stonden wij daar dan als glimmende ouders en broers. Onze prulleke liep daar rond en ook al was Dolf niet zijn trainer hij bemoeide zich overal gelijk mee. Kaïne kwam het veld uit liep op zijn vader af en zette hem gelijk even voor het blok.

Papa wij hebben een trainer nodig. Jij bent de enige vader met papieren en je traint Dwight ook, dus jij kan mijn team dan ook wel doen. Dolf had net met mij afgesproken dat hij ook wel eens “gewoon” als vader langs de lijn wilde staan. Dwight had het altijd wel iets zwaarder in een wedstrijd als het even niet ging, want thuis hadden zij nog nabespreking, terwijl het team al lang en breed thuis zat.

Maar goed…dat kleine smoeltje stond tegenover hem en het was ineens ook wel heel stil rond ons. Ouders stonden echt zo te kijken naar Dolf van wat ga je doen. Ja wat denk je…Dolf smolt zo’n beetje weg en zei JA. Dat was dus even in drie minuten geregeld. F9 had een trainer. In de avond had de trainer de namen op papier wie hij dan graag in zijn team wilde en zo gebeurde het dat het flitsende team tot aan de winterstop alles won.

Alleen dat ging natuurlijk niet zo vlekkeloos als hierboven beschreven. F9 stond als een huis, maar het mannetje achter F9 kreeg het erg zwaar. Hij wilde trainen blijven kijken en hij wilde blijven coachen. Klapstoel mee. Ik zette hem neer langs de lijn met zijn stoel. Rolstoel mocht tot aan de railing van het veld en ik mocht niet langs de kantine lopen met hem in de stoel, want dan zag iedereen dat. Als hij zich maar even beter voelde dan mocht de rolstoel niet eens uit de auto. Klapstoel mee en hij liep dan zelf het veld op. Hij kon echt iedereen en ook iedereen hield hem aan (logisch) dus hij kwam stront kapot op de plaats van bestemming. Na drie schreeuwen deed zijn stem het niet meer, maar hij ging maar door.

Gister stond ik daar dus weer. Precies op dezelfde velden als waar dit allemaal heeft afgespeeld. Mensen komen op mij af. Wij hebben het natuurlijk over Dolfie. Wat zij allemaal met hem hebben meegemaakt. Zijn assistent trainer komt op mij af. Lekker weer even herinneringen ophalen. Wat voor mannetje het was. Dat hij zo streng was en dat zij (en er zaten echt wel barrels in zijn team) echt respect voor hem hadden. Nog, zegt Dennis, dat hebben ze nog….en ja dat is ook zo.

Jongens die bij Dolf hadden gevoetbald waren allemaal bij de dienst. In driedelig pak en sommige hadden zelfs hun tickets omgeboekt want zij zaten in Spanje. Speciaal voor hun trainer naar huis gekomen. Hij was streng maar wat betekende die jongens veel voor hem. Hij zat echt te janken als er eentje bij hem was gekomen en vertelde wat er privé allemaal gebeurde. Hij was er altijd voor ze. Jongens van 15-16 jaar uit allerlei culturen en allemaal zaten zij in zijn hart. Jaren later nog liepen wij in de stad en dan hoorde wij “hallo Trainer” en dan liep er een twee meter lange jongen langs die jaren daarvoor bij hem voetbalde. Geweldig.

De jongens van mij kwamen natgeregend het veld af. Ik zeg Dolf zijn assistent trainer gedag en richt mij naar mijn kinderen. Ineens zegt mijn collegavoetbaldinmoeder: “Hij was echt goed he? Ik hoor heel vaak dat hij echt een hele goede trainer was” Ik glunder. Een paar maanden geleden had ik staan janken, maar nu voelde ik mij trots! Ja hij was echt een hele goed trainer en wat heb ik daar veel meegemaakt. Gouden herinneringen.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Belabberd of zoiets…

Ik moet zeggen dat dit er wel even ingehakt heeft. Het herstel van verdrietig naar “blij” is wat minder actief aanwezig. Het gekke is dat je nu ook allemaal dingen leest wat bijna lijkt op jou verhaal. Ik ben echt verrot. Dit word dan waarschijnlijk ook zo’n klaagzang. Pijn in mijn schouders, ribben en mijn bovenarmen staan ook in de fik. Stress hoor je dan. Nee….ja…misschien. Weet ik veel. Ik vind op dit moment het leven even zwaar k.t.

Alle energie heb ik gepompt in de verjaardag van mijn jochie. Typisch een karaktertrekje van mij. Stort mij volop in de chaos en als het geflikt is ga ik uit. Gister was het dus een gevalletje uit. Ik zie het dan gewoon even niet meer. Ik voel mij alleen. Ga dan bedenken wat er in mijn huis moet gebeuren en dat ik dat dan ook allemaal alleen moet doen. Straks mijn andere jochie naar de middelbare en ja ook daar moet ik alleen door heen. Ik hoef niet uit te leggen dat je na vijf minuten hevig snikkend onder je dekentje zit te verzuipen. Man man ik ben dan echt de allerzieligste.

Ik kom vanmorgen een blog tegen van een vrouw die ook weduwe (pffff het blijft ook echt een takkenwoord) is geworden. Kleine kinderen ook. Zijn laatste wens was om naar Griekenland te gaan. (zij zijn dus ook gegaan) en ja hoor het hele scenario dendert in sneltrein vaart door mijn hersenpan. Eigenlijk had ik vanmorgen pas door hoe zeer ik er tegenop had gezien om naar Kreta te gaan. Tuurlijk stopte ik dat toen weg dat gevoel. Dolf wilde dat heel graag en wie was ik om dat tegen te houden. Ik zag het helemaal voor mij. Dolf gaf nooit toe dat dingen niet meer gingen, maar ik was natuurlijk niet achterlijk. Ik kon hem al heel lang en kon hem lezen. Hij had dat alleen niet altijd door. Kon echt verbaasd zijn als ik zei hoe hij in elkaar zat. “Jeetje jij kent mij echt goed!” zei hij dan, en het kwam hem ook niet altijd goed uit als ik hem zijn eigen gedachten vertelde.

Ik zie hem zo liggen in zijn bed voor het raam. Dwight was net de deur uit. Het was avond en Dolf moest naar het toilet. Laat ik hier niet uitgebreid op in gaan want ik denk dat hij andere pijlen vanaf zijn wolk afschiet dan zijn liefdespijlen als ik dit flik. Vijf minuten later hing ik aan de telefoon. Dwight moest zo snel mogelijk naar huis komen want het ging niet goed. Met zijn tweeën hebben wij hem weer in zijn bed gelegd. Het nummer van de afdeling ziekenhuis en arts zaten al in mijn hoofd geprogrammeerd. Ik heb het al vaker benoemd maar Dolfie was al bijna niet meer thuis vanaf de horror dag, toen hij thuis kwam vanuit zijn werk. Alleen Dolf vond nog steeds dat alles prima ging en zei zelfs dat ik gewoon de ambulance niet mocht bellen.

Zo ging dat al dagen. Dolf zei steeds dat het prima ging. Als de arts kwam (en die kwam ondertussen meerdere keren per dag) zat hij rechtop in zijn bed en had praatjes voor 10. Alleen als zij weg was zakte hij als een plumpudding in elkaar. Je gaat heel lang mee in dit. Je wilt gewoon alles voor hem doen, maar dat het niet goed ging dat zag een blind paard zelfs. Ondertussen had ik al nachten niet geslapen. Had ik Dwight al duizend keer gebeld dat hij moest komen en was mijn moeder mijn alarmlijn voor de jongens. Als ik dan net op bed lag en ik zeker wist dat hij goed lag kreeg ik een appie van beneden met alleen koud en dan sjeesde ik weer naar beneden. De koorts stuipen kreeg ik al bijna niet meer onder controle, maar de ambulance mocht ik niet bellen.

Ja en dan komt de dag dat de arts langs komt en zij ook ziet dat het echt niet meer langer gaat. Je weet het en je verwacht dat dat moment zal komen, maar toch. Zij vertelde dat jij niet meer naar Kreta kon. Ik zag aan alles dat dat de klap was en dat alle moed en doorzettingsvermogen in een keer je lichaam uit ging. Twee dagen later ben je naar het Hospice gegaan.

Gister zat ik met een vriendin aan de telefoon. Eigenlijk beantwoordde ik de vraag zelf. Hoe komt het nou dat je je zo voelt. Natuurlijk weet je wel waarom je je zo voelt en ik heb heus wel meerdere dagen dat ik het liefst in mijn holletje zit met alles dicht wat maar dicht kan. Alleen besef ik mij nu dat de dagen die wat met je gedaan hebben de afgelopen tijd nu achter elkaar voorbij gaan komen. De jongens jarig. Het moment dat je naar het Hospice ging en dus definitief niet meer in ons huis zou komen. (de jongens toen ook gelijk zeiden dat dat jouw huis was geworden pffff) mijn verjaardag, jouw verjaardag, onze trouwdag. Moederdag en de dag dat je ons definitief verliet komen nu in een rap tempo achter elkaar door. Het lijkt gewoon of het nu allemaal pas doordringt.

Als je dan bedenkt dat je een testje maakt op facebook. Echt zo’n nutteloze test weet je wel, waar je gewoon niks mee kan en gewoon ook nergens op slaat. Het ging erom welke letter er in je ziel gegraveerd staat. Ik doe die test…maar bij mij komt er geen letter in beeld. Twee dagen lang probeer ik die test maar die blijft echt gewoon blanco. Vanmorgen heb ik ingelogd op Dolfie zijn facebook. Ik moest die test doen, want ik zag bij iedereen letters voorbij komen (hoe maf kan je zijn maar ik vind het zo stom dat dat bij mij leeg bleef) Op Dolf zijn account lukt het wel. Als je dan toch de N bij hem in beeld ziet komen, terwijl je weet dat het een achterlijk stom testje is, maar toch de tranen over je wangen stromen….weet je dat het echt even menens is en je maar moet toegeven aan die verzuip momentjes op de bank.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Onze zoon jarig

Daar zit je dan al een paar weken tegenaan te hikken. Hoe dichter de datum in zicht komt hoe beroerder het word. Ik heb het nu over de verjaardagen van onze zoons. Ik wist niet eens hoe ik het moest organiseren. Kon de beslissingen gewoon niet nemen om te bepalen welke dag, waar en hoe. Wij gaan het thuis vieren dacht ik. Jij zorgde altijd voor een partij klapstoelen. De ruimte in huis om deze stoelen ook neer te zetten. Daarbij stond je een paar dagen in de keuken en haalde je daar ook de boodschappen voor. Appeltje eitje voor mij. Ik zorgde voor de kadootjes, taart, traktaties en slingers en de uitnodigingen had ik dan al gemaakt.

Dat werd nu even een ander verhaaltje. Ik ben goed in een “alles op het laatste moment aktie” dus waar je goed in bent moet je in ere houden. Alleen kreeg ik het er nu spaansbenauwd van. Je maakt je een avondje boos en hup verjaardagen geregeld. Tot zover een dikke 10.

Alles in huis. Alles telefonisch geregeld. Toppertje Nance. Alleen zo gek dat ik gisteravond (lees 1 avond voor de verjaardag van mijn prulleke) nog geen traktatie in elkaar had geflanst. Mijn oudste en mijn moeder kwamen hierheen om de boel te versieren. Er kwam geen knappe ballon uit mijn handen. Ik stond hier een beetje droogkloterig te kijken hoe mijn huis versierd werd in een heuse partytent. Mijn moeder en zoon gaan weg en op tafel stonden 32 klaparmbanden te wachten. Daarnaast lagen de zakjes voor de leraren die gevuld moesten worden met Bifi en Babybell. Op zich niet zo heel veel werk dat van de leraren, maar een beetje beroerd om dat een avond van te voren te doen als je de Babybell knap van smaak wilt houden.

Ik stort mij op 32 klaparmbanden, 45 zakjes chips, 45 kadozakjes en 35 kadokaartjes om de namen van de kinderen op te schrijven en 35 touwtjes die er los bij geleverd waren. Na 10 zakjes kreeg ik al zo’n “ik moet janken” aanval. Nou goed die laat je even voorbij gaan en net dat je denkt nog 22 traktaties te gaan krijg je weer zo’n “rollende water ballet” Gossamme Nance go girl! en vaak luister ik heel goed naar mijzelf en had ik in een no time een mand gevuld met traktaties voor mijn bijna 9 jarige.

Opgeruimd. Kadootjes op tafel. Nog een paar whats appies van je moeder dat je nu naar bed moet (ja het blijft je kind) ga ik toch een poging wagen. Bijna 12 uur. Dolf was altijd van de 12 uur. Hij wilde altijd om 12 uur de eerste zijn die mij feliciteerde. Interesseerde hem niet waar hij was. Nachtdienst…niets loos. Klokslag 12 uur belde hij. Nu was het 12 uur en zo raar je hoopt dat je telefoon gaat. Dat je hoort “hey mok gefeliciteerd met onze jongste” Van alle geluiden die je dan hoort in het stille huis om 12 uur in de nacht is niet die van je telefoon. Ik had het kunnen weten.

Kwart voor 7 zing ik mijn jarige zoon wakker. Hup naar beneden. Zingen en kadootjes uitpakken. Pancakes als ontbijt en dan snel je verjaardags outfit aan. Traktaties in de auto en je prul gaat naar school. Ik moest nog even wat papieren uitprinten en inscannen, dus ik ga aan de slag.

Vanaf  het moment dat Dolfie niet meer bij ons is, was ik zijn jas, baret en koppel kwijt van zijn werk. Ik had het de laatste dagen al aan mensen gevraagd of zij wisten waar die waren, en aan collega’s had ik al gevraagd of zij misschien wat op het werk hadden gezien. Eigenlijk wist ik dat deze thuis moesten liggen. Op het moment dat hij ziek thuis kwam heb ik die koppel in de kast gelegd en toen schoot er door mijn hoofd “zou hij deze ooit nog omdoen” Later hadden wij het er nog over dat als hij weer aan het werk ging dat hij dan een aangepaste koppel moest hebben, omdat er ondertussen een stoma op die plek zat en hij deze niet meer kon dragen. (Een teken dat Dolf heel positief in alles stond, want hij was er van overtuigd dat hij terug naar de werkvloer ging) De laatste dagen zat het mij erg dwars dat ik die spullen niet kon vinden.

Maar goed terugkomend op die papieren die ik moest scannen….mijn printer deed het niet. Ik was er echt waar al dik 2 uur mee bezig toen ik bedacht dat er boven nog een printer stond. Ik loop naar zolder en duik de hoek in om te kijken of die nog bruikbaar was. Ik haal het apparaat uit de tas en de moed zonk mij in de schoenen. Je hoeft deze nog net niet aan te fietsen. Wat een ouderwets geval. Ik had niet eens zin om te kijken of deze nog wel aan te krijgen was. Ik gooi het terug in de hoek en ineens doe ik een schuifdeur open van het opberg hok achter mij. Waarom??? geen flauw idee, maar iets wat daar stond trok ineens mijn adem weg en ik kreeg bijna hyperventilatie. Een krat met jas, baret en koppel staat in het pad. Ik scheur die krat uit het hok vandaan en alles wat ik zocht zat daarin. Ik kon het niet laten. Ik moest in zijn zakken kijken van zijn jas. Even ruiken of het nog naar hem rook. De laatst gebruikte handschoenen zaten nog in zijn jaszakken. Briefjes van schietcursussen zaten erbij en hoeveel hij had raak geschoten. (ik glom van trots even by the way) Ik moest zo hard janken. Ik geloof niet eens dat ik eerder zo hard had gejankt.

Ik loop naar beneden (ik denk dat ik een half uur met je jas op mijn schoot heb gezeten) en ik loop naar de printer om te kijken of ik hem weg moest gooien of dat ik het nog een keer moest proberen. Serieus en geloof mij het is echt waar die printer deed het gewoon. Hij knalde alle documenten die hij eerder niet gaf er in een keer uit. Zeg het maar….

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Alles heeft een ritme!

Je moet even een ritme vinden? Ja dat moet ik zeker. Met Dolf was alles hier in ritme. Mijn kerel had echt een organisatie talent waar je U tegen zei. Een strak bijgehouden agenda. Sportassen al klaar als het was gewassen. Kleding voor de volgende dag over het traphekje en dan ook nog in volgorde van aantrekken. Broodtrommels met deksels al open op het keukenblad. Koffie en water in het apparaat dat je die alleen maar hoefde aan te drukken. Zelfs de was al in de machine met waspoeder en verzachter er in. Ongelooflijk en ja ik heb mij er heus weleens aan zitten ergeren hoor, als ik strontkapot naar bed wilde maar mijn kerel nog even een rondje klaarzetten moest doen. Als hij ochtenddienst had was het helemaal een drama, want ook zijn beveiligingskleding moest in volgorde van aan trekken op de bank worden gelegd (heus niet erg maar mijn huis was gelijk een zwijnenstal)

Hij heeft mij duizend keer gezegd dat ik dat ook moest doen, want dat scheelde zoveel tijd in de ochtend. Maar goed de meeste die meelezen kennen mij goed, dus ik hoef het antwoord niet te geven, want ik deed het toch niet. Nu nog steeds niet hoor voor de duidelijkheid. Jammer genoeg. Daar bedoel ik mee dat ik nu ’s Morgens weleens zo verstrikt raak in mijn eigen haast dat ik het zelf niet meer zie.

Het gekke is dat het uiteindelijk altijd “goed” komt. Als ik een vroege dienst heb ben ik altijd voor zeven uur op mijn werk. Mijn jongens zijn in de kleren, de haren in de gel (lees de jongste in de schuim, geföhnd, in de gel en in de lak) tussendoor trommeltje mee, gymkleding in de tas en keurig op tijd bij hun oppasopaome Dan. Om 7 uur meld ik mij op mijn woning en gaan wij starten. Niets loos zou je bijna zeggen….nou bijna dan.

Tot nu gaat het goed he, maar als ik dan in de middag stront kapot uit mijn werk kom en ik mijn deur open doe dan dacht ik toch echt dat ik bij het weggaan laminaat in mijn gang had. Tenminste dat lag er het afgelopen tien jaar. Ik zet mijn eerste stappen in de gang en het lijkt toch echt wel op een hoogpolig tapijt. Ik breek zo’n beetje duizend keer mijn nek over twintig paar schoenen (en vaak zijn het die van mijzelf) Ik gooi er even een paar keer een vloekwoord uit (ja sorry deze mama is niet altijd heel pedagogisch bezig) en flikker (oeps) mijn tas gewoon naast die twintig paar schoenen. Zo Nance is thuis.

Ik verzamel mijn post bij elkaar. Ik loop half lezend naar binnen en word aangevallen door twee chihuahua doggies. Half tillend en hikkelend op een been vervoer ik mij naar de keuken, want door de blijdschap van dezelfde doggies struikel ik nog weleens over ze. Ik loop de keuken in druk mijn Dolce aan voor koffie en kijk naar mijn keukenblad. Oh ja chips….was. Mijn wasmand jongt ter plekke. Ik doe een was in de wasmachine en wil de ander in de droger doen. Ja dus….er zat nog een was in. Nou ja die past makkelijk op het blad wat boven de droger hangt, want daar ligt genoeg. Ik moet eerst even zitten hoor. Ik drink mijn koffie en kijk naar de klok. Ja ik moet de jongens ophalen. Ik ren weer naar buiten duik de auto in en verzin wat ik moet eten. Op het schoolplein aangekomen sta ik nog even te kletsen pak mijn jongens bij elkaar en sjees naar de winkel.

Eten…..Nee hoor dat lust ik niet. Ahhhh gatver alweer!!! Pfffff nou vorige week hadden wij al dat en dit lijkt er wel veel op. Blehhh nee hoor ik eet wel brood. Zo raar….Dolf kookte altijd en die had dat nooit. Die droomde denk ik over het menu, want dit en dat werd het en hoppa op tafel. Ik heb er wat minder feeling voor hoor. Wat een drama!

Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen dat er uiteindelijk elke avond eten op tafel staat. Het lukt uiteindelijk altijd. Maar mijn Dolfie was daar altijd een kei in. Na het eten begint het opruimen. Ineens moeten mijn jongens poepen, plassen of toch wel nog huiswerk leren. Ik sta daar te ploeteren in de keuken, want ja je afwasmachine inruimen is best een klus, maar vooral als je bedenkt dat de schone vaat van de vorige avond er nog in zit. Jongens douchen en naar bed. Dan kan ik zitten…oh nee ik moet mijn hoogpolig tapijt nog omtoveren in laminaat en dan als ik eindelijk zit hoor ik mijn Troop zeggen:”leg nou alvast de kleding klaar” maar ik doe het nog steeds niet. Het is vast deze eigenschap waarom die Troop op mij gevallen is 😉

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

De “basis” school

Acht maanden verder en hoe raar het ook klinkt het gaat gewoon door. Dan bedoel ik zeker niet dat ik gewoon door ga zonder jou, want man man je bent overal bij in mijn hoofd, maar voor iedereen gaat het gewoon door. Eigenlijk belachelijk dat de wereld gewoon doordraait zonder jou.

De jongens gaan naar school. Ik ga naar mijn werk. Dat is niet veranderd. In de avond rommel ik wat op de computer. Overdag druk met de mannen en de dingen die daar om heen draaien. Gesprekken op school bijvoorbeeld die doe ik nu alleen. Keuzes maken voor onze jongens vind ik behoorlijk lastig zonder jou, maar als ik dan op school moet komen omdat Clint weer eens verkeerd word begrepen sla ik op tilt. Jij bleef altijd rustig. Jij kon iemand helemaal naar de grond werken, maar je bleef rustig. Ik niet!!! Ik snap gewoon niet dat er volwassen mensen zijn die een jongen van 11 naar beneden willen halen en er vervolgens gezegd word dat het vertrouwen van ouders weg is door een gebeuren van drie jaar terug. (Clint is uit zijn stekker geschoten omdat hij vanaf groep 1 al getreiterd werd door een klasgenoot en in groep 6 vond hij het weleens welletjes…wat gek!) Dat vertrouwen moet je terug winnen word er dan gezegd. Hoezo??? Waarom zou Clint andere ouders hun vertrouwen terug moet winnen. Rot op! Waarschijnlijk omdat er door andere ouders altijd word gedacht dat hun kind nooit wat doet. Nou dream on.

Nee Clint komt uit voor zijn mening. Dat heeft hij overigens ook niet van een vreemde. Hij vind iets en gooit dat op tafel. Elf jaar he…dan mag dat nog. Dan mag je naar mijn weten gewoon nog dingen waar je mee rondloopt op tafel gooien. Al  is het alleen maar om te leren dat je misschien dingen iets anders moet inpakken. Gelukkig zijn de meeste ouders al geboren met de intelligentie van een volwassene en denken dat hun kinderen die gave ook hebben meegekregen. Jammer dat hun kinderen niet gewoon kind mogen zijn. Een gemiste kans.

Laten wij vooral even gewoon naar onszelf kijken. Ga niet mailen naar een leraar omdat je een verhaal van een kant hebt gehoord. Natuurlijk die van je eigen kind en  jouw kind spreekt altijd de waarheid. Toch? Misschien had je even naar mij kunnen lopen. Ik sta minimaal vier keer per week op het schoolplein. Het enige wat je kan gebeuren is dat ik je opvreet met huid en haar. Want ja een eigen mening hebben dat heeft mijn zoon niet van een vreemde. Doe gewoon is normaal. Je had een held geweest als je dat als volwassen iemand gewoon even had besproken. Je gaat toch geen concurrentie strijd aan met een jongen van 11 omdat jouw kind misschien benadeeld werd. Dat gebeurd in elke klas en op elke school. Dat is nou juist het gemene van de kleine mensen wereld. Je had je kind het goede voorbeeld kunnen geven door erover te praten en niet gelijk uit te halen.

Ik bedoel iedereen is trots op zijn kind en dat moet ook. Alleen het is zo jammer dat er niet word gezien hoe mijn 11 jarige vent omgaat met de situatie waar in hij zit. Volwassener kan bijna niet. Daar kan je nog wat van leren. Geloof mij!

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Decembermaand feestmaand?!?

Decembermaand. Ik keek er niet echt naar uit, maar zag er ook niet echt heel erg tegen op. Het waren meer de opmerkingen om mij heen die mij deden beseffen dat het weleens een k#t maand kon worden. “Er komen lekkere weken voor je aan” “In december zal je wel helemaal door hebben, dat hij er niet meer is” Net of je dat op andere dagen minder goed door hebt. Dat als de kerstboom er nu wel of niet staat dat, dat invloed heeft op het missen. Het wordt er heus niet meer of minder erg door dat dat ding in je kamer staat met het glitter en glamour, maar ja zoals ik al eerder vertelde zijn er heel wat experts op deze wereld en weet iedereen hoe je je moet voelen in december.

Vorig jaar had ik met de jongens besloten dat er een boom moest komen met heel veel snoep, taart en flouriserende kleuren. Ik wilde heel graag een echte kinderboom. Je kan er heel spastisch over doen, maar vorig jaar kerst was het al bekend dat Dolf niet heel veel kerstfeesten meer met ons kon vieren. Vorig jaar kerst stond hier een boom waar je kiespijn van kreeg. Ik ben van brocante en witte en houten accessoires, dus die boom sprong er gewoon uit. Volgens mij had ik het al eens verteld maar vorig jaar stond ik niet met in de volle gloria onze boom te versieren.

Eerlijk gezegd was het dit jaar niet veel beter. Ik ging het doen dat stond vast, maar wanneer? Het idee om dat lel van de zolder af te halen stond mij al heel erg tegen. Ineens gaat dan ook het knopje om he?!? Ik dook de zolder op en heb alles wat maar op kerst leek naar beneden gesleept. Het leek wel een volksverhuizing. Ik ben zeggen en schrijven drie dagen (ja 3 dagen) bezig geweest om ons huis in kerstsfeer te krijgen. Ik had even goed uitgepakt en had voor mijn gevoel ook nog niet genoeg Roy Donders bende in mijn huis.

Tuincentrum, Action alles wat maar roze, rood, oranje en glitter had werd in een mandje gedeponeerd. Een ballon als piek wat een pracht. Als ik alle lichtjes aan had leek het hier wel een kermis attractie, maar wat vonden de jongens het geweldig en dat was het enige wat telde.

Zo heb je ook tussendoor van die nieuwtjes die ook gewoon leuk zijn om in december te horen. Ik was al maanden bezig met papieren, handtekeningen, mail, inscannen van formulieren. Hypotheekje moest om. Als je dan in december te horen krijgt dat je gewoon lekker in je huissie (op dat moment een echte Roy Donders honk) kan blijven valt december ook best mee hoor!

Maar goed uiteindelijk wordt het dan ook echt kerstavond, 1e kerstdag, en 2e kerstdag. Ja ze duurde wat langer dan de vorige jaren. Natuurlijk schoot het lek mij ook af en toe flink in de schoenen. Alleen waar iedereen misschien een beetje bang voor was gebeurde niet. Ik heb heerlijke kerstdagen gehad. Eerste kerstdag hebben mijn jongens en ik heerlijk de ontbijttafel gedekt. Spelletjes gedaan, film gekeken, hapjes gegeten en dat allemaal in onze nachtelijke galakleding. In de avond zijn wij gaan gourmetten. Jongens waren mij aan het helpen. Ik wilde het gourmetstel pakken en toen had ik hem even. Het gourmetstel was voor het laatst gebruikt vorig jaar kerst. Je raad het al Dolf had de pannetjes opgeruimd. Het zit altijd bij elkaar in een plastic zak en hij knoopte altijd heel apart de zakken dicht. Zo ook deze! Net toen ik bedacht dat ik echt geen idee had waar het snoer zou moeten liggen zie ik in mijn ooghoek dat HIJ deze in dezelfde zak had gedaan als de pannetjes. Dit zijn momenten. Ik ken hem natuurlijk zo goed, dat ik zeker weet dat hij dit met voorbedachte rade heeft gedaan. Vorig jaar heeft hij bedacht dat ik die stekker niet zou vinden als hij dat niet netjes had opgeruimd. Ik weet zeker dat hij met die gedachten heeft gelopen, dat als ik volgend jaar zou gourmetten dat ik dan alles bij elkaar moest hebben. Dat was een breekpunt. Even vijf minuten, maar hij was er wel. De tranen over mijn wangen. Hij was aanwezig!

Tweede kerstdag waren wij met Dwight en Daan, mijn ouders, zus, zwager en Brad bij elkaar. Het was super gezellig. Uiteten geweest en samen geborreld. Dolf vloog duizenden keren door onze gedachten en werd vaak genoemd bij verhalen, maar dat was goed. Op naar oud en nieuw. Heel gek om dit jaar af te sluiten. Dit was het laatste jaar wat Dolf heeft meegemaakt. Alle nieuwe herinneringen zijn herinneringen zonder hem. Het idee is nog steeds niet te bevatten. Het was echt een walgelijk klote jaar 2016, en dat zal het altijd blijven. Maar om te zeggen op naar 2017 klinkt ook beroerd. Aan de ene kant ben ik er aan toe om een nieuw jaar in te gaan, maar had dat zo graag met hem erbij gewild.

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

6 maanden

Het veranderd. Vraag mij niet hoe ik dat goed moet uitleggen, maar ik merk aan alles dat er iets veranderd. Ineens kwam dat besef dat ik alleen op mijn bank zat en even een gevoel kreeg van rust. Jeetje dat is lang geleden.

Het lijkt of dingen minder beladen worden. Als ik iets moet regelen, of als ik ergens voor moet bellen is het niet meer zo hoog als de Himalaya. Ik kon er echt tegen op zien om iets te moeten regelen. Slaat nergens op, want ik regelde altijd alles qua “zaken”. Dolf had er helemaal niets mee met rekeningen, administratie of alles wat maar te maken had met cijfertjes en contractjes. Regel jij dat maar zei hij altijd en werd niet goed als ik alle getallen en klantnummers bijna uit mijn hoofd wist.

Op het moment dat wij hoorde dat hij ziek was dook ik alle forums op en las ik alle verhalen die ik maar kon lezen van vrouwen die weduwe waren geworden (dat woord ik haat het) In alle verhalen die ik tegen kwam, kwam naar voren dat het na ongeveer een half jaar anders zou gaan voelen. Ja dag!!! dacht ik nog. Van Dolf mocht ik die verhalen niet lezen, want zei hij je maakt jezelf helemaal gek. Ik zocht gewoon houvast ergens aan. Ik dacht echt waar dat ik naar beneden zou pleuren als hij er niet meer zou zijn, dat je de hele dag liep te janken en dat je out of order was.

Als ik dan las dat het na een half jaar anders zou zijn dacht ik altijd ja natuurlijk. Zij hebben vast nooit zo’n relatie gehad als wij. Zij waren dan vast niet elkaar liefdes van hun leven. Hoe kan je nou zeggen dat het na een half jaar anders gaat voelen. Hoezo?!? De eerste drie maanden ga je compleet op je automaat. Je doet je ding en het enige wat je hoofd denkt is slapen. Dat was ook het enige wat ik wilde. Heel goed voor mijn jongens zorgen en slapen. Ik had wat uurtjes in te halen na al die maanden. Ik was echt kapot. Na drie maanden begint dan die stomme klote mist op te trekken. Alles rolt even keihard je toch al oververmoeide hersenpannetje in. Je jankt, je bent boos, je denkt dat het niet zo is, en soms denk je dat hij zo binnen komt en dat je het gedroomd hebt.

Maar…van de week was het anders. Ik had weer een hoop dingen geregeld en Sinterklaas hadden wij overleefd (dat was heel gezellig maar was wel een drempel van te voren) Ik had het gevoel dat ik even rustig kon zitten, zonder dat opgefokte gevoel dat ik nog van alles moest. Het was even wennen dat gevoel, want dat was echt vanaf september 2015 weg. Natuurlijk komen de jankbuien nog steeds naar boven en dan het liefst op momenten dat het zo niet handig is, maar er zitten nu ook dagen tussen dat er weleens niet gejankt word.

Janken van geluk (klinkt belachelijk maar ik kan het weer) Mijn zoons hadden beide een pracht rapport en nog veel belangrijker voor mij was het onderste stukje tekst op hun rapporten. Dat zij beide zo goed hun best hadden gedaan, dat zij beide zo goed mee deden in de klas en dat er weinig aan hun te merken was. Als er dan staat dat het leuke jongens zijn en dat er dan staat dat zij vooral zo moeten doorgaan dan huil je van geluk. Ik was zo bang dat er in hun koppies van alles zou gebeuren. Ik heb er als een leeuwin boven op gezeten. Zij werden echt gek van mij dat ik maar met hun wilde praten. Ik had een heel verhaal en hun zeiden na twee zinnen:”Mam vind je het goed als ik weer ga tekenen?”

Ja het veranderd echt na 6 maanden. Niet het missen, ook niet dat je de hele dag in mijn hoofd zit, niet dat ik de hele dag je “flauwe” grapjes kan herhalen. Je bent de hele dag aanwezig. Alleen kan ik nu ook aan je denken en dat ik dan keihard om je moet lachen. Dat ik weleens kan zeggen dat ik iets knetter irritant vond zonder mij schuldig te voelen. Dat ik slap kan leggen van het lachen zonder te denken dat ik teveel lol heb. Ik kan nu beslissingen maken waar ik weer vierkant achter sta zonder 1000x te denken doe ik het wel goed. Dat ik mij niet meer steeds afvraag of ik het anders had moeten doen, omdat ik het niet meer kan overleggen met jou. Ik durf nu weer te zeggen dat iets niet uitkomt zonder dat ik bang ben dat ik mensen afstoot en misschien wel “alleen” achter blijf. Ik word langzaam weer mijzelf. (en ik ben mij heus wel bewust dat dat heus niet altijd leuk is hoor haha)

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Sinterklaas en zo!

Vorig jaar Sinterklaas. Wij hadden in de ochtend de uitslagen binnen van je scan. Het leek erop dat er een rem op de tumoren kwam. De eerste scans die zij gemaakt hadden in Alkmaar waren heftig. Alleen konden de bestralingen en chemo’s nog niet beginnen omdat jij geopereerd moest worden. Daarna had je om de haverklap koorts en nadat je vier bestralingen had gehad begon de koorts opnieuw. Alles werd steeds maar uitgesteld, om gek van te worden. De scans die in de week van Sinterklaas waren gemaakt lieten toch zien dat de tumoren tot stil stand waren gebracht, of misschien wel iets waren verminderd, omdat het nog wel even had geduurd na de eerste scans dat je aan de chemo begon. De arts was dus heel “positief”, alleen die tumor marker die ging niet naar beneden. Sterker nog die ging omhoog. Dolf en ik hadden afgesproken dat wij dat niet zouden vertellen, maar dat de scans lieten zien dat de chemo aansloeg. Wij wilden voor de jongens dat het een top Sinterklaas zou worden. Dat is ook zeker gelukt!

Dit jaar Sinterklaas. Wij waren weer bij mijn ouders. Ik had echt wel een sterke week achter de rug. Je zit de hele dag in mijn hoofd. Alleen dat je net bij ons weg was beukte het gevoel gelijk mijn hart in als ik wakker werd, dat jij er niet meer was. Dat lijkt wel een beetje te veranderen. Natuurlijk zit je gelijk in mijn hoofd als ik wakker word. Het is alleen een ander gevoel. Niet meer een steek dwars door mijn hart, maar meer de dingen die ik met je beleefd heb, of de dingen die je altijd zei. De dag dat wij Sinterklaas zouden vieren, moest ik eerst werken tot drie uur. Ik moest daarna de jongens ophalen bij mijn vriendinnetje, een kadootje afgeven bij mijn moeder (want het was een ongelijk aantal en dat kan echt niet voor mij) en daarna moest ik nog mijn Zwarte Piet taart ophalen bij de bakker. Ik had niet eens tijd om na te denken. Douchen, omkleden en naar mijn ouders.

Het was echt een beregezellige avond. Je kwam regelmatig voorbij in onze gesprekken. Jij vond het altijd geweldig zo samen te zijn. De muziek stond aan en ineens komt het nummer “My girl” Jij hebt dat gezongen op onze bruiloft voor mij (en daar wist ik echt niets van, van te voren…stiekemerd) Ja dat zijn dan wel momenten waarbij je jezelf bij elkaar moet vegen. Gelukkig ben ik dan met mijn eigen familie en hoef ik natuurlijk niets uit te leggen. Zij waren erbij bij de bruiloft.

De avond was echt heel leuk. Wij waren pas om 2 uur in de nacht thuis. De volgende dag weer naar mijn werk en vandaag een vroege dienst. Net heb ik het dan weer. Ik ben moe van die diensten en van het missen van de jongens. Ik duik even op de computer en moet een papier hebben die tussen de documenten staan. Ik krijg zo’n zenuwachtig gevoel in  mijn buik en het is net of ik zit te speuren. Heel veel dingen zijn opgeslagen door jou. Een muziekfragment. Ik open het en ik moet heel goed luisteren. Ik hoor jou in het achtergrond koor…..maar de opname is niet van een hele goede kwaliteit dus ik weet het niet zeker. Het is alleen wel genoeg om weer even terug te gaan in de tijd en het weer even flink lastig te hebben.

Dat sterke gevoel ligt even in het hoekje van de kamer. Ik kon mij soms mateloos irriteren aan dat gepiel (zoals ik het noemde. Wat erg!!) als ik kapot uit mijn werk kwam en jij zat te pielen op je gitaar. Zat je nu maar eens irritant te pielen op de bank. Dit is denk wat mensen bedoelen. Dat het gevoel veranderd maar ineens zo maar weer binnen kan vallen. Dat de dagen tussen twee van die “walgelijke ik voel mij zo alleen” momenten steeds langer worden, maar nooit weg gaan. Gatverdamme!!!! Vroeger zag ik op tegen vier nachtdiensten van jou. Elke keer als jij weg ging zei ik:”gatverdamme ga je nou alweer weg” Jij vond dat vreselijk als ik dat zei. “Dat moet je niet zeggen Mok” zei je dan, “want dan ga ik met een klote gevoel weg”.

Ik snap dat klote gevoel wel…..vier nachten vond ik al een hel….hoe noem je dit dan?

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Gouden momentjes

Ik heb net mijn jongens uit school gehaald. Ik loop even met hun naar een winkel want ik moet nog wat dingen halen voor de komende dagen. Ik stap in het winkelcentrum een winkeltje binnen en de jongens blijven buiten staan. De verkoopster komt naar mij toe en zegt: ”Hey hallo, hoe is het nou?” Ik kijk op en zeg: ”het gaat goed hoor!” Ik denk er verder niet over na, maar aan haar blik merk ik dat dit misschien wel iets te enthousiast is. Ik kan altijd binnen een paar seconden weer terug schakelen en dan nadenken wat er dan net niet helemaal goed ging. Mmmmm misschien klonk het iets te enthousiast Nance, maar als ik dan in diezelfde seconden nadenk krijg ik door dat het vandaag best goed gaat, dus ik keur het antwoord goed.

Zij vond het niet helemaal correct denk ik. Zij wilde het fijne daar wel van weten. Ik pas! Ik had er zo geen zin in en dat “ik voel mij goed” moment hield ik liever vast. Ik koop mijn ding en ga de winkel uit. In de auto zit ik er nog even over na te denken. Wat gek! Ik had er nog niet echt bij stil gestaan, maar ik voel mij vandaag echt goed. Wat is er dan gebeurd waarom dat gevoel dan zo sterk aanwezig is! Mijn arme schattige hersenen worden aan het werk gezet. Geen rust voor mijn poezelige hersentjes na een toch al overvol schema het afgelopen anderhalf jaar.

Eigenlijk komt het door zo’n dag als gister. Misschien had ik, als ik dit niet allemaal had meegemaakt, hier wel helemaal niet bij stil gestaan, maar omdat je zelf altijd je geluks momentjes moet binnen halen stond ik er nu heel even echt bij stil. Gisterochtend moest ik eerst naar de arts. Daar word je niet heel gelukkig van normaal gesproken, maar ik had te horen gekregen dat mijn bloeduitslagen prachtig waren. Niks geks er uit te halen. Ik word daar echt heel blij van. Ik weet namelijk hoe slecht en snel het kan gaan. Niets geen gekke dingen. Ik word 110.

In het winkelcentrum kom ik mijn vriendinnetje tegen met mijn kleine baldadige vriend. Zij vertelde dat zij mij geappt had, want ze had wat voor mij. (nou ken dat ook te gek hoor bij die muts, want ik had net een adventkalender gekregen en zij had weer voor tafeltje dekje gespeeld) In de middag krijg ik van een ander vriendinnetje een appje dat zij zo aan mij moest denken. Dat zij blij was dat wij binnenkort weer een date hadden. Te lief! In de avond een appje van die andere roodharige schat dat het tijd word wat af te spreken. Na  45 appjes zei ze wij hadden net zo goed kunnen bellen, dus dat hebben wij maar gedaan. Vannacht om een uur was niet alleen mijn haar rood, maar ook mijn oor. Record bellen verbroken.

Tussendoor hebben mijn twee kleine mannen een cadeau gebracht bij hun oppasopaoom. (Tevens twee hele goede vrienden van mij) Mijn jongste zoon verteld uit zichzelf tegen hun dat hij dit van Sint moest geven omdat er zo lief op hun gepast word. Dan smelt je toch? Als je dan ziet hoe happy mijn vriendjes zijn, maar ik nog veel happier met hun, dan word je blij. Dan kan je nog zoveel dagen in de rats zitten (en er zullen heus heel veel van die dagen nog volgen) maar dit pikt niemand mij meer af.

Dan heb ik nog niet verteld dat mijn mat nog elke week gevuld ligt met kaartjes. Gewoon van die ik denk aan jou en veel liefs kaartjes. Ik wist niet dat de collectie kaartjes zo groot was, want het zijn bijna altijd verschillende. Ik bewaar ze allemaal.

Vanmorgen ging het nog even door. Ik kreeg een kadootje in mijn handen gepropt. Piet had het in de verkeerde schoen gestopt. Bij thuiskomst merkte ik dat er sleutels in zaten. Sleutels van haar huis, dat als er wat was kon ik altijd in haar huis. Tuttebol. Als afsluiting van deze ochtend haalde ik een andere topper op want wij gingen even zitten bij Flow.  Ik parkeer mijn auto net voor mijn huis. Ik loop met een glimlach naar mijn deur. Ik kan zestigduizend zeik blogs neer planten, maar dit is waar het uiteindelijk om gaat. Het gaat niet om cadeautjes, om de hoeveelheid of om ik heb het laatst gebeld jij bent nu aan de beurt. Het gaat erom dat ik gewoon een team gouden wijven (en wie mij kent weet dat ik wijf als stoer beschouw en niet als scheldwoord) en een enige echte eigen oppasopaoom om mij heen heb. Naast team Schoolderman ga ik die wedstrijd aan.

Ze bestaan!!!! Echt waar goede feeën op deze aarde! Ik heb ze in mijn team! 🙂

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

verontschuldigen (doe maar niet)

Wat mij de laatste tijd vaak opvalt is dat mensen het nodig vinden om zich te verontschuldigen. Als ik ergens kom, en ja de laatste tijd kom ik weer eens ergens, dan schieten mensen gelijk in de verdediging. Het hoeft echt niet. Het kan misschien wat rot overkomen wat ik nu ga vertellen, maar dit is mijn beleving en mijn ervaring, dus mijn gedachten. Misschien is dat wel helemaal niet de achterliggende gedachten van degene en sla ik de plank volledig mis. Dat kan!

Het is bijna zes maanden geleden dat Dolf bij ons weg is, en toch zijn er nog steeds mensen die schrikken als zij ons ergens tegen komen. Snap ik hoor wij zien er erg eng uit en wat wij meegemaakt hebben zal ook wel verschrikkelijk besmettelijk zijn. Ik probeer (lees probeer) mij er niets van aan te trekken, en zeg hallo en loop door.

Nu heb je daarin natuurlijk verschillende categorieën. Mensen die je misschien een keertje tegen bent gekomen tijdens een verjaardag bij kennissen, of mensen die je een keer gesproken hebt tijdens het sporten van je kinderen, mensen die vroeger bij je op school hebben gezeten, moeders van het schoolplein, maar je hebt ook wel mensen erbij die onder de categorie vrienden vallen (of moet ik misschien typen in verleden tijd vielen)

Nou ja maakt niet uit. Je komt ze natuurlijk overal tegen en dat kan best gezellig zijn, zolang het in het winkelcentrum is of in de stad, maar kom je binnen in een huis dan word het wel heel spannend. Zij zitten dan natuurlijk met jou in een ruimte en ja hoe gedraag je je dan?

Je kan er vanuit gaan dat zij ineens verschrikkelijk de behoefte hebben om zich te verontschuldigen. Je voelt al aan het hele sfeertje dat dat gaat komen. Het kan ook de andere kant opgaan, dan leggen ze het bij jou neer. “Ik had gezegd dat je mij altijd mag bellen, maar je belde niet?” Ja dat is wel de klapper van de maand hoor. Ik vraag mij dan af of het oplucht…dat jij dan niet de schuld bij jezelf hoeft neer te leggen dat je na 6 maanden nog niet bent geweest, omdat IK niet had gebeld.

Ik reageer er al niet eens meer op. Ik zat maanden lamgeslagen op de bank. Wist niet eens meer dat een boom een boom werd genoemd. Ik zat compleet in de overlevingsstand en wilde alleen maar de allerbeste mama van de wereld te zijn, want de rest kon mij gestolen worden. Het kan zo zijn dat je je ineens bedenkt: Oh ja, ja Pietje had gezegd dat ik moest bellen, dus ik takel mij van de bank en tik het nummer in en als je dan opneemt weet ik eigenlijk niet eens wat ik moet vragen. Wat moet ik zeggen dan: ”HELP, mijn man is dood kan jij mij helpen?”

Maar goed terug komend op dat binnenkomen in een kleine ruimte met allemaal bekende…dat is best lastig. Eigenlijk wil je binnenkomen en dan gewoon binnenkomen. Een felicitatierondje, een bakkie met een gebakkie, even kletsen. Je kan wel raden die tijd is geweest. Ik kom binnen. Hele kamer kijkt naar wie er binnen komt. O shit Nance, dus stilte….ongemakkelijke sfeer…oh shit zij komt nu naar mij om mij te feliciteren…wat moet ik zeggen. Nou zoiets van dank je wel, jij ook, wat leuk dat je er bent. (het kan echt zo simpel)

Dat had je gedacht. Nadat je dus je entree hebt gemaakt. Iedereen een beetje gewend is dat jij ook in the house bent, dan heb je de mensen die met een schuldgevoel rondlopen. Zij komen steeds wat dichterbij en hebben al een paar keer lief gelachen bij oogcontact. In een keer hebben ze alle lef bij elkaar verzameld en staan zij ineens heel dicht in je aura. “Stomme vraag maar hoe is het?” Standaard vraag nummer 1. Nou ja ik vind het ten eerste geen stomme vraag, want je kan gewoon vragen hoe het gaat. De ene dag gaat het ruk. De andere dag iets beter. Stilte!!! Ja wat ga je dan vragen he?!? “Hoe is het met de kids”? Ja super goed. Zij zijn echt heel stoer. (en dat zijn zij ook echt heel erg) Stilte….”Ja ik moet nog steeds naar je toe, maar……”(duizenden redenen volgen) Ja dat kan zeg ik dan. Ja wat moet je zeggen dan. Ik bedoel ik hoor meerdere keren op een dag dat ik misschien wat minder recht voor zijn raap moet zijn, en ik ben bij iemand anders thuis. Ik heb wel manieren om dan niet helemaal van Jetje te gaan.

Maar laten wij vanaf nu dan spijkers met koppen slaan. Ga je alsjeblieft niet meer verontschuldigen. Vaak maak je het erger en klets je je 9 van de 10 keer helemaal vast. Ik ben echt niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen. Het zegt gewoon wel wat, dat je na 6 maanden nog niet bij iemand bent geweest. Daar kunnen wij heel moeilijk over doen, maar dat zijn de feiten. Als jij je daar dan gewoon bij neerlegt hoef je niet zo moeilijk meer te doen als er weer eens een wederzijdse vriend jarig is. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan weer een beetje een ritme te krijgen, en tot zover is dat best aardig gelukt….ook zonder jou!

Ik ben op niemand boos, (nou ja ik ben wel boos op degene die deze streek geleverd heeft, maar weet jij waar die woont?) maar heb hier nu al van geleerd. Ik zal nooit een ander paadje nemen als ik iemand tegen kom in de supermarkt die net iemand is verloren. Ik zal nooit zomaar mijn mening geven over hoe je dingen moet aanpakken. Ik zal nooit zeggen je weet waar ik woon he? (want dat weet je echt even niet hoor na zo’n tragedie. Je weet soms je eigen telefoonnummer niet eens meer.)

Ik zal nooit dingen beloven die ik niet nakom of na kan komen. Als je echt heel diep in iemands hart zit heb je geen zes maanden nodig om die drempel over te gaan, maar zit je gewoon dezelfde week nog samen op degene zijn bank te janken en te gillen dat het een fuck streek is!!!

Geplaatst in Uncategorized | 14 reacties