6 maanden

Het veranderd. Vraag mij niet hoe ik dat goed moet uitleggen, maar ik merk aan alles dat er iets veranderd. Ineens kwam dat besef dat ik alleen op mijn bank zat en even een gevoel kreeg van rust. Jeetje dat is lang geleden.

Het lijkt of dingen minder beladen worden. Als ik iets moet regelen, of als ik ergens voor moet bellen is het niet meer zo hoog als de Himalaya. Ik kon er echt tegen op zien om iets te moeten regelen. Slaat nergens op, want ik regelde altijd alles qua “zaken”. Dolf had er helemaal niets mee met rekeningen, administratie of alles wat maar te maken had met cijfertjes en contractjes. Regel jij dat maar zei hij altijd en werd niet goed als ik alle getallen en klantnummers bijna uit mijn hoofd wist.

Op het moment dat wij hoorde dat hij ziek was dook ik alle forums op en las ik alle verhalen die ik maar kon lezen van vrouwen die weduwe waren geworden (dat woord ik haat het) In alle verhalen die ik tegen kwam, kwam naar voren dat het na ongeveer een half jaar anders zou gaan voelen. Ja dag!!! dacht ik nog. Van Dolf mocht ik die verhalen niet lezen, want zei hij je maakt jezelf helemaal gek. Ik zocht gewoon houvast ergens aan. Ik dacht echt waar dat ik naar beneden zou pleuren als hij er niet meer zou zijn, dat je de hele dag liep te janken en dat je out of order was.

Als ik dan las dat het na een half jaar anders zou zijn dacht ik altijd ja natuurlijk. Zij hebben vast nooit zo’n relatie gehad als wij. Zij waren dan vast niet elkaar liefdes van hun leven. Hoe kan je nou zeggen dat het na een half jaar anders gaat voelen. Hoezo?!? De eerste drie maanden ga je compleet op je automaat. Je doet je ding en het enige wat je hoofd denkt is slapen. Dat was ook het enige wat ik wilde. Heel goed voor mijn jongens zorgen en slapen. Ik had wat uurtjes in te halen na al die maanden. Ik was echt kapot. Na drie maanden begint dan die stomme klote mist op te trekken. Alles rolt even keihard je toch al oververmoeide hersenpannetje in. Je jankt, je bent boos, je denkt dat het niet zo is, en soms denk je dat hij zo binnen komt en dat je het gedroomd hebt.

Maar…van de week was het anders. Ik had weer een hoop dingen geregeld en Sinterklaas hadden wij overleefd (dat was heel gezellig maar was wel een drempel van te voren) Ik had het gevoel dat ik even rustig kon zitten, zonder dat opgefokte gevoel dat ik nog van alles moest. Het was even wennen dat gevoel, want dat was echt vanaf september 2015 weg. Natuurlijk komen de jankbuien nog steeds naar boven en dan het liefst op momenten dat het zo niet handig is, maar er zitten nu ook dagen tussen dat er weleens niet gejankt word.

Janken van geluk (klinkt belachelijk maar ik kan het weer) Mijn zoons hadden beide een pracht rapport en nog veel belangrijker voor mij was het onderste stukje tekst op hun rapporten. Dat zij beide zo goed hun best hadden gedaan, dat zij beide zo goed mee deden in de klas en dat er weinig aan hun te merken was. Als er dan staat dat het leuke jongens zijn en dat er dan staat dat zij vooral zo moeten doorgaan dan huil je van geluk. Ik was zo bang dat er in hun koppies van alles zou gebeuren. Ik heb er als een leeuwin boven op gezeten. Zij werden echt gek van mij dat ik maar met hun wilde praten. Ik had een heel verhaal en hun zeiden na twee zinnen:”Mam vind je het goed als ik weer ga tekenen?”

Ja het veranderd echt na 6 maanden. Niet het missen, ook niet dat je de hele dag in mijn hoofd zit, niet dat ik de hele dag je “flauwe” grapjes kan herhalen. Je bent de hele dag aanwezig. Alleen kan ik nu ook aan je denken en dat ik dan keihard om je moet lachen. Dat ik weleens kan zeggen dat ik iets knetter irritant vond zonder mij schuldig te voelen. Dat ik slap kan leggen van het lachen zonder te denken dat ik teveel lol heb. Ik kan nu beslissingen maken waar ik weer vierkant achter sta zonder 1000x te denken doe ik het wel goed. Dat ik mij niet meer steeds afvraag of ik het anders had moeten doen, omdat ik het niet meer kan overleggen met jou. Ik durf nu weer te zeggen dat iets niet uitkomt zonder dat ik bang ben dat ik mensen afstoot en misschien wel “alleen” achter blijf. Ik word langzaam weer mijzelf. (en ik ben mij heus wel bewust dat dat heus niet altijd leuk is hoor haha)

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Sinterklaas en zo!

Vorig jaar Sinterklaas. Wij hadden in de ochtend de uitslagen binnen van je scan. Het leek erop dat er een rem op de tumoren kwam. De eerste scans die zij gemaakt hadden in Alkmaar waren heftig. Alleen konden de bestralingen en chemo’s nog niet beginnen omdat jij geopereerd moest worden. Daarna had je om de haverklap koorts en nadat je vier bestralingen had gehad begon de koorts opnieuw. Alles werd steeds maar uitgesteld, om gek van te worden. De scans die in de week van Sinterklaas waren gemaakt lieten toch zien dat de tumoren tot stil stand waren gebracht, of misschien wel iets waren verminderd, omdat het nog wel even had geduurd na de eerste scans dat je aan de chemo begon. De arts was dus heel “positief”, alleen die tumor marker die ging niet naar beneden. Sterker nog die ging omhoog. Dolf en ik hadden afgesproken dat wij dat niet zouden vertellen, maar dat de scans lieten zien dat de chemo aansloeg. Wij wilden voor de jongens dat het een top Sinterklaas zou worden. Dat is ook zeker gelukt!

Dit jaar Sinterklaas. Wij waren weer bij mijn ouders. Ik had echt wel een sterke week achter de rug. Je zit de hele dag in mijn hoofd. Alleen dat je net bij ons weg was beukte het gevoel gelijk mijn hart in als ik wakker werd, dat jij er niet meer was. Dat lijkt wel een beetje te veranderen. Natuurlijk zit je gelijk in mijn hoofd als ik wakker word. Het is alleen een ander gevoel. Niet meer een steek dwars door mijn hart, maar meer de dingen die ik met je beleefd heb, of de dingen die je altijd zei. De dag dat wij Sinterklaas zouden vieren, moest ik eerst werken tot drie uur. Ik moest daarna de jongens ophalen bij mijn vriendinnetje, een kadootje afgeven bij mijn moeder (want het was een ongelijk aantal en dat kan echt niet voor mij) en daarna moest ik nog mijn Zwarte Piet taart ophalen bij de bakker. Ik had niet eens tijd om na te denken. Douchen, omkleden en naar mijn ouders.

Het was echt een beregezellige avond. Je kwam regelmatig voorbij in onze gesprekken. Jij vond het altijd geweldig zo samen te zijn. De muziek stond aan en ineens komt het nummer “My girl” Jij hebt dat gezongen op onze bruiloft voor mij (en daar wist ik echt niets van, van te voren…stiekemerd) Ja dat zijn dan wel momenten waarbij je jezelf bij elkaar moet vegen. Gelukkig ben ik dan met mijn eigen familie en hoef ik natuurlijk niets uit te leggen. Zij waren erbij bij de bruiloft.

De avond was echt heel leuk. Wij waren pas om 2 uur in de nacht thuis. De volgende dag weer naar mijn werk en vandaag een vroege dienst. Net heb ik het dan weer. Ik ben moe van die diensten en van het missen van de jongens. Ik duik even op de computer en moet een papier hebben die tussen de documenten staan. Ik krijg zo’n zenuwachtig gevoel in  mijn buik en het is net of ik zit te speuren. Heel veel dingen zijn opgeslagen door jou. Een muziekfragment. Ik open het en ik moet heel goed luisteren. Ik hoor jou in het achtergrond koor…..maar de opname is niet van een hele goede kwaliteit dus ik weet het niet zeker. Het is alleen wel genoeg om weer even terug te gaan in de tijd en het weer even flink lastig te hebben.

Dat sterke gevoel ligt even in het hoekje van de kamer. Ik kon mij soms mateloos irriteren aan dat gepiel (zoals ik het noemde. Wat erg!!) als ik kapot uit mijn werk kwam en jij zat te pielen op je gitaar. Zat je nu maar eens irritant te pielen op de bank. Dit is denk wat mensen bedoelen. Dat het gevoel veranderd maar ineens zo maar weer binnen kan vallen. Dat de dagen tussen twee van die “walgelijke ik voel mij zo alleen” momenten steeds langer worden, maar nooit weg gaan. Gatverdamme!!!! Vroeger zag ik op tegen vier nachtdiensten van jou. Elke keer als jij weg ging zei ik:”gatverdamme ga je nou alweer weg” Jij vond dat vreselijk als ik dat zei. “Dat moet je niet zeggen Mok” zei je dan, “want dan ga ik met een klote gevoel weg”.

Ik snap dat klote gevoel wel…..vier nachten vond ik al een hel….hoe noem je dit dan?

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Gouden momentjes

Ik heb net mijn jongens uit school gehaald. Ik loop even met hun naar een winkel want ik moet nog wat dingen halen voor de komende dagen. Ik stap in het winkelcentrum een winkeltje binnen en de jongens blijven buiten staan. De verkoopster komt naar mij toe en zegt: ”Hey hallo, hoe is het nou?” Ik kijk op en zeg: ”het gaat goed hoor!” Ik denk er verder niet over na, maar aan haar blik merk ik dat dit misschien wel iets te enthousiast is. Ik kan altijd binnen een paar seconden weer terug schakelen en dan nadenken wat er dan net niet helemaal goed ging. Mmmmm misschien klonk het iets te enthousiast Nance, maar als ik dan in diezelfde seconden nadenk krijg ik door dat het vandaag best goed gaat, dus ik keur het antwoord goed.

Zij vond het niet helemaal correct denk ik. Zij wilde het fijne daar wel van weten. Ik pas! Ik had er zo geen zin in en dat “ik voel mij goed” moment hield ik liever vast. Ik koop mijn ding en ga de winkel uit. In de auto zit ik er nog even over na te denken. Wat gek! Ik had er nog niet echt bij stil gestaan, maar ik voel mij vandaag echt goed. Wat is er dan gebeurd waarom dat gevoel dan zo sterk aanwezig is! Mijn arme schattige hersenen worden aan het werk gezet. Geen rust voor mijn poezelige hersentjes na een toch al overvol schema het afgelopen anderhalf jaar.

Eigenlijk komt het door zo’n dag als gister. Misschien had ik, als ik dit niet allemaal had meegemaakt, hier wel helemaal niet bij stil gestaan, maar omdat je zelf altijd je geluks momentjes moet binnen halen stond ik er nu heel even echt bij stil. Gisterochtend moest ik eerst naar de arts. Daar word je niet heel gelukkig van normaal gesproken, maar ik had te horen gekregen dat mijn bloeduitslagen prachtig waren. Niks geks er uit te halen. Ik word daar echt heel blij van. Ik weet namelijk hoe slecht en snel het kan gaan. Niets geen gekke dingen. Ik word 110.

In het winkelcentrum kom ik mijn vriendinnetje tegen met mijn kleine baldadige vriend. Zij vertelde dat zij mij geappt had, want ze had wat voor mij. (nou ken dat ook te gek hoor bij die muts, want ik had net een adventkalender gekregen en zij had weer voor tafeltje dekje gespeeld) In de middag krijg ik van een ander vriendinnetje een appje dat zij zo aan mij moest denken. Dat zij blij was dat wij binnenkort weer een date hadden. Te lief! In de avond een appje van die andere roodharige schat dat het tijd word wat af te spreken. Na  45 appjes zei ze wij hadden net zo goed kunnen bellen, dus dat hebben wij maar gedaan. Vannacht om een uur was niet alleen mijn haar rood, maar ook mijn oor. Record bellen verbroken.

Tussendoor hebben mijn twee kleine mannen een cadeau gebracht bij hun oppasopaoom. (Tevens twee hele goede vrienden van mij) Mijn jongste zoon verteld uit zichzelf tegen hun dat hij dit van Sint moest geven omdat er zo lief op hun gepast word. Dan smelt je toch? Als je dan ziet hoe happy mijn vriendjes zijn, maar ik nog veel happier met hun, dan word je blij. Dan kan je nog zoveel dagen in de rats zitten (en er zullen heus heel veel van die dagen nog volgen) maar dit pikt niemand mij meer af.

Dan heb ik nog niet verteld dat mijn mat nog elke week gevuld ligt met kaartjes. Gewoon van die ik denk aan jou en veel liefs kaartjes. Ik wist niet dat de collectie kaartjes zo groot was, want het zijn bijna altijd verschillende. Ik bewaar ze allemaal.

Vanmorgen ging het nog even door. Ik kreeg een kadootje in mijn handen gepropt. Piet had het in de verkeerde schoen gestopt. Bij thuiskomst merkte ik dat er sleutels in zaten. Sleutels van haar huis, dat als er wat was kon ik altijd in haar huis. Tuttebol. Als afsluiting van deze ochtend haalde ik een andere topper op want wij gingen even zitten bij Flow.  Ik parkeer mijn auto net voor mijn huis. Ik loop met een glimlach naar mijn deur. Ik kan zestigduizend zeik blogs neer planten, maar dit is waar het uiteindelijk om gaat. Het gaat niet om cadeautjes, om de hoeveelheid of om ik heb het laatst gebeld jij bent nu aan de beurt. Het gaat erom dat ik gewoon een team gouden wijven (en wie mij kent weet dat ik wijf als stoer beschouw en niet als scheldwoord) en een enige echte eigen oppasopaoom om mij heen heb. Naast team Schoolderman ga ik die wedstrijd aan.

Ze bestaan!!!! Echt waar goede feeën op deze aarde! Ik heb ze in mijn team! 🙂

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

verontschuldigen (doe maar niet)

Wat mij de laatste tijd vaak opvalt is dat mensen het nodig vinden om zich te verontschuldigen. Als ik ergens kom, en ja de laatste tijd kom ik weer eens ergens, dan schieten mensen gelijk in de verdediging. Het hoeft echt niet. Het kan misschien wat rot overkomen wat ik nu ga vertellen, maar dit is mijn beleving en mijn ervaring, dus mijn gedachten. Misschien is dat wel helemaal niet de achterliggende gedachten van degene en sla ik de plank volledig mis. Dat kan!

Het is bijna zes maanden geleden dat Dolf bij ons weg is, en toch zijn er nog steeds mensen die schrikken als zij ons ergens tegen komen. Snap ik hoor wij zien er erg eng uit en wat wij meegemaakt hebben zal ook wel verschrikkelijk besmettelijk zijn. Ik probeer (lees probeer) mij er niets van aan te trekken, en zeg hallo en loop door.

Nu heb je daarin natuurlijk verschillende categorieën. Mensen die je misschien een keertje tegen bent gekomen tijdens een verjaardag bij kennissen, of mensen die je een keer gesproken hebt tijdens het sporten van je kinderen, mensen die vroeger bij je op school hebben gezeten, moeders van het schoolplein, maar je hebt ook wel mensen erbij die onder de categorie vrienden vallen (of moet ik misschien typen in verleden tijd vielen)

Nou ja maakt niet uit. Je komt ze natuurlijk overal tegen en dat kan best gezellig zijn, zolang het in het winkelcentrum is of in de stad, maar kom je binnen in een huis dan word het wel heel spannend. Zij zitten dan natuurlijk met jou in een ruimte en ja hoe gedraag je je dan?

Je kan er vanuit gaan dat zij ineens verschrikkelijk de behoefte hebben om zich te verontschuldigen. Je voelt al aan het hele sfeertje dat dat gaat komen. Het kan ook de andere kant opgaan, dan leggen ze het bij jou neer. “Ik had gezegd dat je mij altijd mag bellen, maar je belde niet?” Ja dat is wel de klapper van de maand hoor. Ik vraag mij dan af of het oplucht…dat jij dan niet de schuld bij jezelf hoeft neer te leggen dat je na 6 maanden nog niet bent geweest, omdat IK niet had gebeld.

Ik reageer er al niet eens meer op. Ik zat maanden lamgeslagen op de bank. Wist niet eens meer dat een boom een boom werd genoemd. Ik zat compleet in de overlevingsstand en wilde alleen maar de allerbeste mama van de wereld te zijn, want de rest kon mij gestolen worden. Het kan zo zijn dat je je ineens bedenkt: Oh ja, ja Pietje had gezegd dat ik moest bellen, dus ik takel mij van de bank en tik het nummer in en als je dan opneemt weet ik eigenlijk niet eens wat ik moet vragen. Wat moet ik zeggen dan: ”HELP, mijn man is dood kan jij mij helpen?”

Maar goed terug komend op dat binnenkomen in een kleine ruimte met allemaal bekende…dat is best lastig. Eigenlijk wil je binnenkomen en dan gewoon binnenkomen. Een felicitatierondje, een bakkie met een gebakkie, even kletsen. Je kan wel raden die tijd is geweest. Ik kom binnen. Hele kamer kijkt naar wie er binnen komt. O shit Nance, dus stilte….ongemakkelijke sfeer…oh shit zij komt nu naar mij om mij te feliciteren…wat moet ik zeggen. Nou zoiets van dank je wel, jij ook, wat leuk dat je er bent. (het kan echt zo simpel)

Dat had je gedacht. Nadat je dus je entree hebt gemaakt. Iedereen een beetje gewend is dat jij ook in the house bent, dan heb je de mensen die met een schuldgevoel rondlopen. Zij komen steeds wat dichterbij en hebben al een paar keer lief gelachen bij oogcontact. In een keer hebben ze alle lef bij elkaar verzameld en staan zij ineens heel dicht in je aura. “Stomme vraag maar hoe is het?” Standaard vraag nummer 1. Nou ja ik vind het ten eerste geen stomme vraag, want je kan gewoon vragen hoe het gaat. De ene dag gaat het ruk. De andere dag iets beter. Stilte!!! Ja wat ga je dan vragen he?!? “Hoe is het met de kids”? Ja super goed. Zij zijn echt heel stoer. (en dat zijn zij ook echt heel erg) Stilte….”Ja ik moet nog steeds naar je toe, maar……”(duizenden redenen volgen) Ja dat kan zeg ik dan. Ja wat moet je zeggen dan. Ik bedoel ik hoor meerdere keren op een dag dat ik misschien wat minder recht voor zijn raap moet zijn, en ik ben bij iemand anders thuis. Ik heb wel manieren om dan niet helemaal van Jetje te gaan.

Maar laten wij vanaf nu dan spijkers met koppen slaan. Ga je alsjeblieft niet meer verontschuldigen. Vaak maak je het erger en klets je je 9 van de 10 keer helemaal vast. Ik ben echt niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen. Het zegt gewoon wel wat, dat je na 6 maanden nog niet bij iemand bent geweest. Daar kunnen wij heel moeilijk over doen, maar dat zijn de feiten. Als jij je daar dan gewoon bij neerlegt hoef je niet zo moeilijk meer te doen als er weer eens een wederzijdse vriend jarig is. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan weer een beetje een ritme te krijgen, en tot zover is dat best aardig gelukt….ook zonder jou!

Ik ben op niemand boos, (nou ja ik ben wel boos op degene die deze streek geleverd heeft, maar weet jij waar die woont?) maar heb hier nu al van geleerd. Ik zal nooit een ander paadje nemen als ik iemand tegen kom in de supermarkt die net iemand is verloren. Ik zal nooit zomaar mijn mening geven over hoe je dingen moet aanpakken. Ik zal nooit zeggen je weet waar ik woon he? (want dat weet je echt even niet hoor na zo’n tragedie. Je weet soms je eigen telefoonnummer niet eens meer.)

Ik zal nooit dingen beloven die ik niet nakom of na kan komen. Als je echt heel diep in iemands hart zit heb je geen zes maanden nodig om die drempel over te gaan, maar zit je gewoon dezelfde week nog samen op degene zijn bank te janken en te gillen dat het een fuck streek is!!!

Geplaatst in Uncategorized | 14 reacties

Monument

Het is wel weer even een tijd geleden dat ik een blog heb geplaatst. Wat mij vooral tegen hield is dat het heel vaak negatief is wat ik neer typ, maar toen ik dat tegen iemand zei kreeg ik te horen dat dat niet zo gek is. Het is zoals je je voelt en je hebt die blog ook genomen om van je af te schrijven. Daar heb je een punt!

Vorige week was ik naar de dokter geweest. Het weekend daarvoor was echt prut. In de vorige blog had ik volgens mij al verteld dat de waas een beetje weg trekt. Ik heb mij laten vertellen dat de achterste deel van je hersenen even niet meedoen, als je zoiets meemaakt. Ik kon dus niet meer op woorden komen. De simpelste dingen kon ik gewoon niet benoemen. Kwam af en toe best knullig over, maar hoe hard ik ook mijn best deed er waren momenten dat ik niet meer wist hoe een boom nou eigenlijk genoemd moest worden. Volgens de vrouw die de jongens begeleidde bij rouwverwerking komt dat omdat je achterste hersenen even niet meer meedoen. Komt vanzelf weer goed, maar dat is bescherming omdat je anders alle informatie en gebeurtenissen in een keer naar binnen krijgt. Overleeft geen mens.

Dat komt vanzelf weer goed, dat is nu denk ik bezig. Sommige dingen komen op de meest onlogische moment weer knetterhard binnen. Ik denk dat de achterste hersenen hebben bedacht dat zij nu wel weer actief mochten deelnemen aan dit gebeuren. Wat mij nu vooral heel erg bezig houd is de tijd van de chemo. De pigment vlekken die bij Dolf kwamen. Hoe ziek hij was. Dat je de wc steeds moest schoonmaken, de was apart wassen (dus het besef dat het echt zooi is wat je liefde naar binnen krijgt), maar vooral dat de kinderen de eerste tijd na de chemo niet echt bij hem konden liggen of knuffelen. Dolf zweette altijd al heel veel, maar na een chemo was het echt een overstroming. Leg jij maar eens aan de jongens uit dat zij geen Pokémon mochten kijken bij papa op bed. Vreselijk! Voor de jongens maar ook voor Dolf.

Dat je twee weken na de chemo zo ziek was. Dat je met al je kracht nog van alles wilde doen, maar zelf door had dat het natuurlijk helemaal niet ging, maar nog zo graag wilde. Koken en de jongens naar school brengen. Je wilde mij helpen met van alles, maar die behandelingen waren niet normaal. Ik heb je nooit horen klagen. Je nog nooit horen zeggen ik nok ermee. De derde week ging het dan weer een beetje. Kon je weer wat ondernemen, maar na die week moest je dan alweer. Ik huilde dan in de auto als ik je moest brengen. Jij zei dat komt wel goed schatje, maar ik had het gevoel dat ik je naar de slachtbank bracht. Ik bleef dan de hele behandeling bij je. Op het moment dat het infuus ingebracht werd zag ik al wat het met je deed. Je klaagde echt nooit. Mijn held!

Zij gaan nu kijken voor mij voor rouwverwerking. Ik heb als valkuil dat ik vooral mijn verdriet niet bij andere wil neerleggen. Deze blog laat wat anders zien, maar echt het hele diepe intense verdriet gooi ik er echt niet bij hele volksstammen uit. Dat doe ik allemaal helemaal in mijn eentje op mijn bankie. Jongens op bed en verzuipen onder je deken.

Bloedprikken moest ook even. Ik ben echt geen held in prikken. Belachelijk want ik word al vijf jaar elke week geprikt voor mijn B12, maar ik vind het nog steeds niet mijn hobby. Ik heb het toch gedaan. Maar heus niet zomaar. Ik ben namelijk bang dat er zomaar wat met mij kan zijn. Dat kan natuurlijk echt niet! Ik heb die jongens en ik moet minimaal 110 worden. Bij Dolf was er namelijk ook zomaar ineens van alles aan de hand. Ik sta op scherp!

Vanuit de dokter en het bloedprikken had ik sterk het gevoel dat ik naar Tap toe moest. Eigenlijk was ik bloedlink in die auto. Ineens was ik zo boos op alles. Ik liep met hele snelle grote passen de begraafplaats op. Net of ik dacht ik ga het je nu even allemaal vertellen, maar dat slaat natuurlijk nergens op. Ik vind het gewoon een klote streek en jij kan er helemaal niets aan doen, maar ik was echt pislink. Op het moment dat ik bijna bij je ben schiet er even door mij heen dat je steen nog weleens geplaatst kon zijn. Die gedachten was snel weer weg toen ik bij je kwam en het nog een zandvlakte was. Verschrikkelijk. Dit verdien jij gewoon niet. Dat je daar ligt verdien je al helemaal niet, maar nu je er wel ligt moet het gewoon mooi. Ik werd daar nu weer boos om. Ik zou wel even gaan bellen als ik thuis was, want het heeft nu lang genoeg geduurd.

Op school werd ik binnen geroepen door de juf van Kaïne.  Kaïne had een aanvaring met een jongen gehad en dat moest uitgesproken worden. Nee niet  nu! Ik ben al niet de aardigste persoon op aarde vandaag en als je dan ook nog over mijn kind gaat zeuren, dan word ik zo’n vuurspuwend wezen. Het duurde even voordat het was  opgelost en daardoor was ik wat laat thuis. Ik duik de computer in voor het telefoonnummer van degene die het monument zou maken. Ik open de mail en zie dat Dolf zijn monument geplaatst is. Echt tien minuten nadat ik daar geweest was. Ik keek op de klok en zag dat de begraafplaats al gesloten was. Ik kon dus niet naar hem toe. Ik dacht dat ik gek werd. De volgende dag had ik een ochtenddienst, dus op zijn vroegst kon ik om half 2 pas naar hem toe. Ik heb aan mijn oudste, mijn moeder , zus en wat vriendinnen de foto doorgestuurd. Ik moest het even delen, maar wel gezegd dat zij echt niets mochten plaatsen of zeggen tegen andere, want ik moest als eerste naar hem toe. Jeetje wat een strijd is dat toch in jezelf!

De volgende dag ben ik naar Dolf toegegaan. Je weet het en het is allemaal bunkerspijkerhard binnengekomen, maar als je dan zijn naam op de steen ziet staan word je alweer keihard onderuit gehaald. Je hebt dan eindelijk je mooie plek. Een plek waar wij naar toe kunnen gaan om zo dicht mogelijk bij je te zijn, maar deze plek had gewoon nooit mogen bestaan.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

nummertje 3

Gister had ik best een aardig dagje. Laat ik dat ook eens vertellen tussen al die opstandige, boze, verdrietige blogs in. Mijn nieuwe bank zou komen en daar hadden de jongens in ik ontzettend zin in. De middag daarvoor was namelijk onze “oude” bank al buiten gezet door grote zoon en een vriend, dus erg comfortabel zaten wij niet op een klepbank voor de televisie. Ik lag die avond van ellende al om 10 uur op mijn bed en dan wel met een houten kont en een afruk van een roos in mijn rug van de leuning.

De bank kwam lekker op tijd. Half 9 in de ochtend dus gelukkig hoefde ik deze dag niet te lang met een houten kont rond te lopen. Een vriendin van mij kwam even helpen, want door de bezuinigingen kwam de chauffeur alleen en bracht de bank maar tot de voordeur. Vriendin was hier op tijd. Ik sprak  haar vanmorgen en zij heeft spierpijn en ik niet, dus ik zeg niet wie heeft geholpen die bank naar binnen te sjouwen (jawel samen met chauffeur)

De bank stond snel en ik ben er echt helemaal blij mee. De bank was alleen een stuk kleiner dan de vorige, dus mijn lang gekoesterde wens van een vader en moeder kastje moest dan toch maar in vervulling gaan. Alleen hoe kom ik zo snel aan een vader en moeder kastje? Wat in mijn hoofd zit zit dus niet in mijn houten kont, dus dat moet gelijk! In de middag ging ik met dezelfde vriendin (die spierpijn heeft van het sjouwen zeg maar!) naar de stad. In de eerste winkel staat een leuk kastje maar was niet helemaal mijn idee. Op naar de volgende winkel. Serieus waar….ik loop daar naar binnen (in de iets wat stoffige muf ruikende brocante winkel) en daar staat dus het vader en moeder kastje wat ik dus al jaren in mijn hoofd had. Het was nog krijtwit ook. Kijk dat zijn van die dingen waarvan ik denk hoe bestaat het. Het was alsof hij voor mij was getekend voordat het gemaakt werd. (Kan niet hoor kastje komt uit 1800!)

Wij moesten even pinnen. Brocante winkels hebben geen pin dat is te modern denk ik, maar goed uiteindelijk stond het kastje in mijn achterbak. Voor het eten moest daar natuurlijk even een lap Dettol doorheen en dan bedenken wat er op moet. Staat super mooi, en ik moest natuurlijk gelijk even bedenken dat jij het ook super had gevonden. Jij vond het altijd wel goed wat ik haalde, als jij het mooi vind vind ik het ook mooi zei je altijd.

Aangezien ik geen benul van tijd heb en al helemaal geen idee welke datum wij leven schrok ik vanmorgen wel van de herinneringen van Facebook. Ondertrouw stond er, ja jeetje inderdaad vandaag gingen wij in ondertrouw 5 jaar terug. Dan ben ik gelijk wel weer even met beide benen op aarde hoor. Dat kan je een mooie bank hebben en een vader moeder kastje, maar die kunnen je dan ook gelijk weer gestolen worden. Zet mij maar op een oud kratje van Jaffa, en doe dan maar in dezelfde stijl een kastje, als jij maar naast mij had gezeten.

Gelijk komen de verhalen dan weer naar boven. Wij helemaal in de gloria naar het gemeentehuis om in ondertrouw te gaan. Kleinste zoon mee, en voor dat wij het wisten stonden wij weer buiten. Wat een afknapper. Wij waren al een tijdje samen voordat wij gingen trouwen. Wij wilden eerst heel graag kinderen. Aangezien niets zomaar aan kwam waaien in die tijd ging dat met een kindje net zo. Wij hebben een aantal jaren op de middelste moeten wachten. Trouwen was altijd wel het plan, maar dan wilde wij heel graag trouwen als de middelste (toen nog de jongste) wat groter zou zijn. Wij wilde graag ook een derde kindje, maar als dat net zo zou lopen als bij mijnheertje nummer 2 waren wij nog wel even onderweg. Wij moesten weer de behandelingen in maar dat viel met zo’n klein humpie erbij best tegen. Na een aantal behandelingen hadden wij zoiets van ‘wij hebben twee mooierds’ dus geen behandelingen meer. Wij zien wel hoe het loopt. Een trouwerij kon georganiseerd worden. Even afleiding, even geen ziekenhuizen meer, gewoon even leuke dingen in ons hoofd. Datum was geprikt, feestzaal geboekt, familie ingelicht. Wij hadden er ontzettend zin in.

Maar het liep een beetje anders. Ik was druk bezig met sporten, want ik moest natuurlijk strak in mijn jurk. Bloedfanatiek 3x in de week aan de gewichten, maar mijn gewicht werkte niet echt mee. Ik viel geen gram af. Wat een gekkigheid. Ik voelde mij ook een beetje raar. Dolfie was aan het werk en ik dacht ik ga een test halen. De goedkoopste test die ik kon vinden, en thuis dacht ik doe het ook gelijk, want dan weet ik zeker dat het niet zo is en dan kan ik dat uit mijn kop zetten. (Hoeveel testen ik die jaren al had gedaan, en hoe vaak deze ook negatief waren zijn niet te tellen) Deze was dus NIET negatief, deze test knalde zowat fluoriserend het staafje uit. Zwanger!

Ik dacht echt dat ik gek werd. Van geluk wel te verstaan!!! Ik belde Dolf op zijn werk. Ik vroeg wat hij aan het doen was. “Ik sta buiten op post” zei hij nog. Ik zei ga maar even ergens tegen aan staan of even zitten, want je word weer papa. Stil…..echt minuten lang stil. Jeetje…hoorde ik na een poosje meen je dat echt. Ja natuurlijk suffie meen ik dat echt. Ik ga echt niet na een jarenlange wens zomaar zeggen dat je vader word gek. “Ik kom zo naar huis”, zei hij, “even aflossen”.

Bij thuiskomst zijn wij gelijk naar het Gemini gereden. Ik geloofde het gewoon niet, want ik zou nooit spontaan zwanger kunnen raken. Ik had ondertussen ook nog een echte Predictor gehaald, en ook die was knalroze. In het ziekenhuis zeiden zij ook “dat kan toch niet” Nee maar de testen slaan echt roze uit. Een echo had geen nut dat was nog veel te vroeg. Wij gingen op vakantie naar Kreta, dus van te voren wilde ik wel heel graag een echo. Die kregen wij ook, maar er was nog niets te zien. Er zat wel iets of er had iets gezeten zei de gynaecoloog en met dat gevoel gingen wij op vakantie. De afspraak in onze broekzak dat wij de dag nadat wij terug kwamen van vakantie voor een echo mochten.

’s Nachts terug uit Kreta, om 10 uur de echo. Ik weet het nog zo goed. En ja hoor…echo ging aan en daar lag je dan spartelend op het scherm. Niet normaal wat er dan door je heen gaat. Dat was dus de reden dat de eerste trouwdatum niet doorging. Wij wilde dat dit kindje ook groot genoeg was om onze bruiloft mee te maken. In 2008 is de jongste van ons geboren. In 2012 was het mooiste bruiloftsfeest in de eeuwigheid.

Nu denk ik terug aan dit hele verhaal, en is er na dit hele verhaal ontzettend veel gebeurd. Het is maar goed dat je niet alles van te voren weet, maar ik had het zo weer gedaan. Alles wat wij samen beleefd hebben. De vakanties samen, de kinderen samen krijgen, samen voor de oudste zorgen, samen nou ja gewoon alles. Ik zou het echt allemaal zo weer doen.

Ik had het voor geen goud willen missen…

 

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

bemoeien

Ik merkte aan mijzelf dat ik niet in mijn beste week zat. Ik had blogs geschreven maar niet geplaatst omdat deze zo boos waren. De blog die hieronder staat is ook niet echt vriendelijk, maar ik denk ik plaats het want waarschijnlijk is mijn gemoedstoestand nu gewoon niet aardig, en dan maar.

Ik voelde het alweer aankomen, maar elke maand rond de vijftiende duik ik even de diepte in. Ik bedoel het is geen een dag meer feest geweest sinds de zwarte dag, maar rond de vijftiende is het echt prut. De film duikt duizend keer op in mijn hoofd en het lijkt of er steeds een waas weg trekt. Elke keer word de film duidelijker. Kan ik mij ineens meer herinneren. Liever niet maar zo werkt het wel.

Mijn vriendinnetjes zijn dan ook vaak op scherp. Zij merken dan aan mij dat ik anders ben dan anders. Ineens hangt er dan eentje aan de telefoon want de blog is zo akelig stil. Een ander duikt ineens op, op de app. Op dat moment ben ik kaarsen aan het bestellen voor het graf. De verzendkosten zijn niet normaal, dus dezelfde topper van die app zegt dat zij er van de week langs komt en dat zij ze meeneemt. Natuurlijk raak je dan in gesprek en wij kregen het erover dat zo heel veel mensen zich in die tijd met alles bemoeide. Je leeft op dat moment zo in een roes dat je het allemaal toelaat, maar nu ik weer een beetje (lees een heel klein beetje) bij mijn positieven kom vind ik dat eigenlijk niet normaal.

Neem alleen het voorbeeld onze kinderen. Dolf en ik hadden afgesproken dat wij zo eerlijk mogelijk tegen de mannen zouden zijn en dat zij zo veel mogelijk mee gingen als hij bijvoorbeeld in het ziekenhuis lag. De tijd die zij nog met hem konden doorbrengen moest maximaal benut worden. Nou konden mensen daar nog wel mee leven, maar toen wij de jongens ook nog eens elk mogelijk moment mee namen naar het Hospice hoorde je het rommelen.

Dolf heeft 10 weken in het Hospice gelegen. Ik nam de mannen altijd mee. Op school had ik afgesproken dat ik ze zoveel mogelijk naar school bracht, maar mocht het zo zijn dat wij samen wilde zijn of dat ik dacht zij moeten bij hun vader zijn dan hield ik ze thuis. Het gekke is dat heel veel mensen tijdens het boodschappen doen (want dat was het enige moment dat ik buitenlucht zag) graag hun advies wilde overbrengen hoe wij dat met de kinderen moesten doen. Ik vroeg mij dan altijd af hoe het kon dat zij die wijsheid hadden, want vaak stonden zij als partners tegen over mij, dus hadden (gelukkig) geen ervaring hoe je dat moest doen als je partner ziek word en je hebt nog kleine kinderen. Als je ze hoorde praten leken het wel geleerden.

Nu ben ik niet het type wat luistert naar hoe je dingen MOET doen! Ik doe alles puur op gevoel en zo ook nu! Ik vond dat de jongens zo veel mogelijk bij Dolf moesten zijn. Wij kregen alle medewerking van de kanjers van het Hospice en wij hoefden maar te kikken en het werd geregeld. Verjaardagen, slaapfeestjes, een gamekamer, Moederdag, trouwdag en een high tea. Het kon niet gek genoeg. Schuimfeestjes (de hele badkamer vol met sop en een ligbad met lichtjes was natuurlijk te gek voor de jongens) Zij mochten kiezen wat iedereen at. Er werd gekookt samen met de jongens. Zij werden meegenomen naar buiten. Echt alles kon! Het was gewoon 10 weken ons huis en dat zeiden zij ook.

Zeven weken lang heeft Dolf optimaal kunnen genieten van de jongens. De jongens reden met hem door het Hospice en Dolf ging nog mee naar de dijk en soms ook mee de jongens uit school halen. De laatste drie weken ging dat niet meer, maar de boys doken gewoon bij hem op bed. Zij lagen op hun buik te tekenen in zijn kamer en vertelde hele verhalen en knuffelden met hem als zij daar behoefte aan hadden.

Wat ik wel had aangenomen van de medewerkers van het Hospice is dat ik misschien rouwverwerking voor de jongens moest regelen. Ik heb dat gedaan. Zij konden terecht bij de Blauwe Zeeridders. Ik ben daar gelijk mee begonnen om de jongens daar heen te brengen. Dolf was er nog en hij heeft hier ook in mee besloten. Zo konden zij hun verhaal vertellen tegen iemand die buiten de situatie stond, want tegen mij wilden zij dat niet vertellen omdat ik dan moest huilen en dat vonden zij zo erg.

De jongens zijn overal dicht bij geweest. Ook na het overlijden van Dolf zijn zij constant in Dolf zijn buurt geweest. Zij vonden het helemaal niet eng en waren gewoon nog met hem aan het praten en de knuffels van de kleinste werden elke keer bij hem gezet.

De dienst hebben zij helemaal meegemaakt. Zij zijn zelfs naar voren gelopen voor de kaarsen en hebben hun schoonzus ondersteund bij een speech. Iedereen vond hun zo stoer en dat waren zij ook.

Na een paar weken wilde de mevrouw van rouwverwerking even met mij praten. Zij kon niets aan de jongens merken dat zij een trauma hadden, of dat zij ergens mee zaten. Zij had meerdere openingen proberen te vinden om wat los bij ze te peuteren, maar zij konden alles goed benoemen en wisten precies wat er gebeurd was.

Zij vroeg zich af of zij wel wat voor ze kon doen. Daarbij gaf zij aan dat alle complimenten naar mij gingen. Dat ik de praatsessies had gedaan en dat zij het knutselclubje was (opmerking vergeet ik nooit want die vond ik zo grappig) Zij vroeg dan ook aan mij dat zij het idee had dat zij mij niet spaarden. Nee dat doen zij ook niet zei ik nog, want wat zij denken of voelen gooien zij eruit. Natuurlijk moet ik dan weleens bijkomen na een opmerking of na een gesprek, maar ik heb gezegd dat zij alles mogen zeggen en vragen, dus dan krijg ik het ook van ze.

Ik vertel dit verhaal echt niet omdat ik wil laten zien dat ik het allemaal zo goed doe. Geloof mij ook ik weet niet hoe het moet, dus doe ik maar wat. Het pakt heel vaak goed uit, maar ik zit ook echt weleens met mijn handen in het haar als zij boos zijn en bijna gillen dat het niet eerlijk is. Nee natuurlijk is het niet eerlijk. Het is de meest klote streek die ons ooit geflikt is. Soms weet ik ook niet wat ik moet zeggen en heel vaak jank ik net zo hard met ze mee (ook zo niet pedagogisch) maar ik verberg mijn verdriet niet, zodat hun weten dat zij ook mogen huilen.

Ik ben echt niet altijd de correcte moeder. Het vliegt mij ook af en toe naar mijn strot en dan ben ik heus niet de geduldige schattige moeder met thee en koekjes. Nee ik vlieg ook weleens vreselijk uit de bocht en jank als een malloot als de macaroni overkookt, en het bij het afgieten in mijn gootsteen ligt. Ik ben dan in staat om mijn hele hok te verbouwen…en ja dat horen ook mijn kinderen weleens. Ik baal daarna als een stekker en leg altijd uit wat er aan de hand was, maar echt handig is het niet!

Ik wil alleen maar zeggen dat luisteren naar je eigen gevoel altijd nog het beste is. De hele wereld kan over je heen piesen (en geloof mij dat gebeurd veertig keer in kwadraat) maar niemand kent zijn eigen kinderen zoals jij ze kent. Niemand kan hun de tijd met hun vader meer afnemen. Het had minimaal veertig jaar langer moeten duren, maar herinneringen hebben wij gemaakt. Alle seconden optimaal benut. Ja en dat hun vader zieker en zieker werd dat was niet leuk om te zien en dat hij op het laatst niet meer kon spelen en niet meer met ze kon stoeien…ja dat is echt vreselijk. Maar laten wij dan gewoon maar helemaal de koe bij de horens vatten…dit had gewoon nooit mogen gebeuren. Het is te walgelijk voor woorden dat drie jongens nu zonder hun vader verder moeten, maar als ik andere had moeten geloven had ik de laatste tien weken de jongens ook al bij hun vader weg moeten houden. Dat is toch te bizar!

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Hoe doe je dat dan?

Ik zit naast je bed en jij kon niet eten. Je was geopereerd en wij wisten net een paar dagen dat je nooit meer beter zou worden. Ik was naar Alkmaar gereden en wilde zo snel mogelijk naar je toe, dus het ontbijt had ik overgeslagen. Ik kreeg best trek maar ik ging echt niet naast jou zitten eten. Daarbij was je moe en wilde je even slapen. Ik zou naar beneden gaan om wat te eten. Jij wilde niet dat ik terug ging naar Den Helder, als je wakker werd moest ik er gewoon zijn. Nou geloof mij ik had er geen moment over nagedacht om terug te gaan naar Den Helder. Alle minuten die wij samen konden zijn die moesten wij benutten. Voor de kinderen was alles geregeld dus deze dag waren wij samen.

Ik liep naar beneden en bestelde een broodje. De trek die ik had was eigenlijk alweer verdwenen toen ik al het eten zag, maar ik moest wel blijven eten want anders trek je het helemaal niet. Het werd een broodje Brie. Ik ging voor het raam zitten van het restaurant en het broodje smaakte mij voor geen meter. Ik keek naar buiten en het leek wel of heel Nederland hand in hand liep. Ik kon het gewoon niet zien. Sterker nog ik had de neiging om iedereen af te schieten (slaat nergens op natuurlijk, maar om even aan te geven hoe zeer dat doet.) Het broodje Brie werd met dezelfde gang weer de vuilnisbak ingegooid. De tranen voelden ik branden in mijn ogen.

Ik ben terug gegaan naar jou. Jij lag te slapen en ik ben gewoon naar je gaan kijken. De gedachten gingen alle kanten op, maar vooral de gedachten hoe ga ik dat allemaal doen zonder jou. Jij wilde daar niet over praten. Volgens jou was je er minimaal nog vijf jaar en als wij daar dan over spraken dacht jij dat ik dacht dat je er morgen al niet meer zou zijn. Jij werd wakker en je toverde gelijk een lach op je gezicht toen je zag dat ik naar je keek. Je pakte mijn hand en begon gelijk vrolijk over de dagelijkse dingen. Bikkel! Zou jij dan echt niet bang zijn?

Nu vijf maanden nadat je niet meer bij ons bent zijn er natuurlijk heel veel dingen die ik voor de eerste keer alleen moest doen. Als een berg zie ik daar tegenop. Een andere auto kopen bijvoorbeeld. Ik stelde het maar uit. Ik heb er geen ballen verstand van. Jij regelde dat altijd. Als ik door ons huis loop dan zie ik dingen die jij als laatste hebt aangeraakt. Bakpapier. Ik gebruikte nooit bakpapier. De rol die hier nog lag die heb jij gekocht en die heb jij opengemaakt. De waxinelichtjes in sommige windlichten die heb jij erin gedaan en die doe ik ook nooit meer aan, deze blijven staan zoals ze staan. Jij deed elke ochtend een rondje waxinelichtjes door het huis. Zelfs in het toilet brandde elke dag kaarsjes. Sinds jij er niet meer bent hebben die niet meer gebrand. In de vriezer staat nog steeds Gado gado saus door jou gemaakt. Je zak met ijsblokjes die jij de laatste tijd in je drinken wilde hebben ligt er nog in. Je coldpack als je spierpijn had. Je aftershave en je deo en je armbanden in het hoekje op het rek. Het ligt allemaal nog zo. Het scheermesje waar ik je mee geschoren hebt toen je er niet meer was die ligt nog steeds zo in je toilet tas en die blijft daar voor altijd.

Je vestje die je aanhad als je het koud had die hangt ongewassen in de kast. Naast je collectie, want wat een kleding heb jij. Werkkleding die eigenlijk ingeleverd moet worden ligt netjes op een stapel. Ik duik soms met mijn neus in je pot kokosolie. De jongens gebruiken je aftershave en hebben dezelfde merk deodorant. Door dit te doen ben je niet weg, en zal je voor ons ook nooit weg zijn.

Daarnaast heb je natuurlijk de dingen die je altijd samen deed. Samen naar Lands End. De eerste keer dat ik zonder jou daar kwam zakte ik zo’n beetje door mijn hoeven. De eerste keer naar vrienden in Alkmaar. De weg rijden naar hun toe was killing. Ik ken deze weg met mijn ogen dicht. Ik heb het zo vaak gereden als jij in het MCA lag. In mijn eentje of achter de ziekenauto aan. Eerste keer na de vakantie de kinderen naar school brengen, de eerste ouderavond. Nu moet ik maandag voor het eerst naar de hoge school voor Clint. Jij had op zeker mee gegaan. Sterker nog jij zat vooraan. Kaïne gaat mee doen met school basketbal. Jij was een bloed fanatieke vader die bij alle activiteiten mee deed. Nu probeer ik dat zoveel mogelijk te doen, maar jij was daar gewoon veel beter in.

Er bestaat geen boekje hoe je dit allemaal moet doen. Niemand die je kan vertellen zo doe je dat. Uiteindelijk word je wel weer een stukje sterker als je iets gedaan hebt waar je tegenop ziet, maar een beetje minder sterk had ook goed geweest hoor!

Laatst dacht ik serieus…Nu is het klaar. Kom nu maar gewoon weer binnen. Ik heb het bewezen dat ik best sterk ben, maar kom nu maar gewoon weer bij mij zitten op de bank.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Teleurgesteld

Ik weet nog goed dat moment dat jij net geopereerd was en jij je bed niet uit kon. Ik zit bij jou in het MCA en jij mag nog niet alles eten. Jij krijgt vloeibare voeding en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om bij je te zitten eten. Ik zeg tegen jou dat ik even beneden wat ga eten.

Ik zit in mijn eentje aan een broodje Brie die natuurlijk voor geen meter smaakt. Ik kijk naar buiten en zie ineens allemaal mensen hand in hand lopen. Ik word er echt kotsmisselijk van en kan die mensen eigenlijk wel afschieten. Het toch al niet smakende broodje werd zo de vuilnisbak ingeflikkerd. Ik moest huilen want waarom loopt iedereen hand in hand.

Nadat je thuis was uit het ziekenhuis ging de telefoon zo’n tig keer per dag, de whats app maakte overuren, Facebook kon de berichten niet aan en iedereen wilde naar je toe. Ik werd er bezitterig van en wilde alleen maar samen met jou zijn. Jij wilde iedereen zien. Pislink werd ik ervan kon het niet laten om te zeggen: “Hallo andere zitten nog 20 jaar met hun partner op de bank he! Ik moet het met deze dagen doen dat jij hier nog bent”

Boodschappen doen was een hel. Net als ik een beetje sterk was en ik een poging deed een broodje te halen kwam ik zwaar depressief terug. Al die mensen die allemaal wat wilde zeggen, maar eigenlijk niet wisten wat zij moesten zeggen en daardoor gewoon de hele verkeerde dingen zeiden kilde mij.

Ik werd er echt een heks van en sloeg regelmatig mijn nagels uit. Hou toch is op met die opmerkingen dat het alleen nog maar erger word, en dat alles een reden heeft. Een knal voor je haren dat heeft straks een reden.

Kortom je wordt geleefd. Vanaf het moment dat je wakker word totdat je naar bed gaat heb je totaal geen controle meer over je eigen leven. Alles stond in het teken van ziek zijn, chemo, bestralen, pillen die de hele dag geslikt moesten worden, en mensen die kakken tekort hadden om naar jou toe te rennen (en dan het liefst 5 uur achter elkaar bleven)

Het klinkt niet aardig. Sterker nog het klinkt bitcher dan bitch… maar ik heb het wel zo ervaren.

Ik kreeg er bijna straatvrees van. Ging boodschappen bestellen bij AH en liet het thuis bezorgen. Mijn kinderen werden niet goed als ik met hun door de stad liep. Zij waren bijna aan het huilen als wij voor de zoveelste keer aangehouden werden en twee meter verder weer. Als mensen de info die zij wilden hebben niet van mij kregen vroegen zij het aan mijn kinderen.

De laatste weken waren nog het aller zwaarst qua wat mensen van je verwachten of tenminste van je eisten. Als ik niet alles vertelde wat iemand wilde weten was ik niet toegankelijk. Dolf wilde geen mensen meer zien maar ineens was iedereen zijn beste vriend als zij voor de deur stonden van het Hospice. Ruzies moesten bij gelegd worden. Woorden van ‘ik wil hem echt nog een keer zien’ of ’Heb je nog even vijf minuten voor mij’. Mijn hemel!!!

Nu als ik terug kijk is dat een ding wat ik niet goed heb aangepakt. Ik wilde voor iedereen het beste, maar was dat wel het beste voor mij? Ik vraag het mij nu af. Ik heb wat minuten weg gegeven, die voor mij en mijn jongens super kostbaar waren. Mensen liepen echt de deur plat. Huilende mensen die ik stond te troosten. Het was onvoorstelbaar hoeveel aandacht wij kregen.

Nu vijf maanden later… Iedereen gaat door met zijn eigen leven en dat hoort ook zo! Het is alleen gek dat de mensen die toen kakken tekort hadden, die minuten van ons op eisten, die de allerbeste vrienden waren…dat die ineens spoorloos verdwenen zijn.

Ik hoop dat jullie je goed voelen bij het feit dat jullie gedag hebben kunnen zeggen. Dat jullie nog de dingen hebben kunnen zeggen die jullie wilden zeggen en dat jullie je even beste vriend konden voelen.

Ik was de bitch…want ik wilde heel graag de tijd die wij nog hadden samen doorbrengen met mijn gezin. Ik heb alles kunnen doen voor hem wat ik kon doen. Alleen dat is een ding wat ik anders had moeten aanpakken, want waar is jullie kostbare tijd?? Waarschijnlijk op de bank met je partner aan je zij.

*uitzonderingen daar gelaten hoor. De mensen die nu om mij heen zijn dat zijn echt kanjers. Dat zijn de mensen die mij in die maanden hebben gezegd: ”Geniet van je gezin en maak herinneringen, daarna zijn wij er voor jou” Dat zijn de echte!

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Hoe gaat het nu met je?

Hoe gaat het met je? Ja weet ik veel hoe het met mij gaat? Ik doe soms maar wat. Ik bedoel voor mijn jongens is alles piekfijn in orde. Ik ben altijd al heel beschermend geweest, maar dat is nu in het kwadraat. Als hun bij mij zijn dan is het veilig en kan ik lekker cocoonen in mijn huis. Voor hun zorgen vind ik het leukste wat er bestaat en van hun hou ik ook vanuit mijn tenen.

Dat is ook echt het enige echte gevoel wat echt bij mij binnen komt. Het houden van mijn jongens en het missen van Dolf voel ik vanuit het diepste van mijn hart. “Vroeger” kon ik intens genieten van alles. Van samen eten, van samen muziek luisteren. Ik had soms van muziek het kippenvel op mijn lijf staan, en dan zo erg dat mijn huid gewoon zeer deed (nu jank ik om alles wat maar zielig klinkt.) Ik kon lachen vanuit mijn tenen en dan rolden er ook nog tranen over mijn wangen, en kwam er geen geluid meer uit mijn strot. Ik kon huilen van geluk. Echt dat je gewoon simpel op de bank zat met een wijntje, een hapje en de liefde van je leven naast je op de bank. Daar kon ik echt van huilen…huilen van geluk.

Ik voelde alles echt intens. Samen op vakantie, samen een avond stappen, samen naar Ajax. Weet ik veel maar ik vond alles leuk. Met jou was ook alles leuk. Jij kon van alles een feestje maken niet normaal. Zelfs het fanatieke gedoe in de Arena was leuk. Jij die met je temperament zowat een heel vak in je eentje kon aanwakkeren met je gezeik (sorry dat is zelfs lief bedoeld want wat kon hij zeiken op scheidsrechter, tegenstander en lijnrechter)

Als jij op het podium stond was het een feestje. Mensen die jou nog nooit hadden zien optreden wisten niet was zij zagen als jij achter de conga’s stond. Het zweet in liters van je lijf af, maar je was een brok energie. Romantisch man je was zo romantisch. Hoe je dat ook allemaal verzon. En natuurlijk had je dingen waarvan ik dacht….%$$#%^%##% maar ik zou daar een moord voor doen om mij daar nog even 40 jaar aan te mogen irriteren.

Even terug komend op de openingsvraag hoe gaat het met je…

Het gaat. Nu na vijf maanden weet ik dat je echt niet meer terug komt. Dat dit niet een boze klote droom is. Dat alle heftige dingen van de laatste tijd ook echt echt echt waar zijn. En ja er zitten soms “goede” dagen tussen. Dan kan ik genieten van het moment met mijn jongens tijdens de Voice met chippies en snoepjes. Kan ik genieten van een broodje eten bij Lands End met een vriendin. Kan ik ook nog weleens lachen met de meiden tijdens een avondje Hugo.

Maar nooit meer zoals het was. Het lijkt wel of er een stop op zit op het genieten. Ik geniet maar tot een bepaalde hoogte en dan word het afgekapt. Dat intense, dat echt voelen van binnen dat je 100% gelukkig bent dat is weg. Alles heeft een grijs randje. Want je kan op een moment zo erg genieten, maar ineens is daar de klap. Het besef dat jij er bij hoort te zijn, dat je in ieder geval wacht op de bank als ik thuis kom na een avondje werken of een avondje weg.  Het idee dat ik je nooit meer zie, hoor of ruik…daar ga ik kapot aan. Wel duizend keer per dag!

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties