ongecensureerd

Het lijkt wel of ik hier alleen maar kom schrijven als mijn emmer vol is. Elke keer denk ik je moet ook schrijven als je leuke dingen te melden hebt. Nu maken wij ook leuke dingen mee, maar toch hebben alle leuke dingen altijd een grijs randje. Na elke leuke dag kom je toch weer zonder jou in het huis waar ik zo ongelooflijk happy was met jou. (en wat nog steeds voelt als het veilige huis voor mij en de kleine mannen)

Het huis waar jij niet meer bent. Waar jij niet meer rond loopt, of gitaar speelt of waar de geuren van je kruiden je niet meer tegemoet komen als ik uit mijn werk kom. Ik begin het steeds stommer te vinden.

Van de week moest ik geopereerd worden. Ik ben zo vaak geopereerd dat het bijna routine is geworden, maar dit was een operatie waarbij jij er niet zou staan als ik hondsberoerd uit de narcose zou komen. Ik ging er iets te stoer heen, maar op het moment dat ik werd aangesloten aan van alles en mijn hartslag het enige geluid was wat hoorbaar was in die kamer vloog het naar mijn strot. Ik moest huilen, maar dat laat je natuurlijk niet toe als je op het punt staat onder narcose te gaan. Ik weet dat als je er zo in gaat je er ook zo uit komt. Mijn hemel wat had ik het beroerd. Van alles ging er door mijn hoofd. Het gemis, mijn jongens en dat ik gewoon wakker moest worden. Van die films die in beelden van 100 flitsen per seconde door je hoofd razen. In de middag mocht ik weer naar huis. Naar mijn jongens en mijn eigen huis. Mijn moeder bleef bij mij slapen en wat had ik het beroerd. Dat zijn van die momenten dat je extra met je neus op de feiten word gedrukt en weet dat je “alleen” bent.

Ik haat afhankelijk zijn. Nee ik haat haat haat het om afhankelijk te zijn, maar hoe je het ook went of keert afhankelijk was ik. Ik was echt zo ziek dat ik niets kon. Toch ga je… Met alle kracht die ik had was ik aan het koken voor de jongens en bracht ik ze naar school. Dit was het moment waarop ik nog meer dacht mijn hemel waar is iedereen. Een jaar na datum besef je dat het leven “gewoon” doorgaat. Ik snap er geen bal van en tegelijkertijd besef ik mij dat dit niet helemaal eerlijk is dat ik zo denk. Het leven gaat ook door maar voor mij gaat het in vertraging. Ik voel mij getrouwd en voor mij ben je gewoon niet weg. Je bent gewoon nog in alles aanwezig en toch merk ik dat iedereen gewoon doorgaat zonder jou. Ik vind het walgelijk.

Ik vertel het tegen mijn moeder. Na een jaar komen bepaalde frustraties er gewoon uit. De laatste paar maanden van jouw leven wilde iedereen wat van ons. Heel even bij hem langs en heel even nog met hem praten. Ik wil hem nog even zien. 200 mensen om te condoleren. 550 mensen bij je dienst. De beloftes die werden gemaakt tegenover jou. Na een jaar maak je dan balans op. Ik denk dat ik niet verder hoef te typen. Ik zit echt niet op alle 550 mensen te wachten die er waren, daar ben ik dan heel erg eerlijk in. Ik heb er in ieder geval van geleerd. Het is wel heel makkelijk om te zeggen als je mij nodig hebt dan ben ik er voor je. Je weet waar ik woon en je weet mijn nummer….zo werkt het dus niet! Als je hopeloos jankend op de bank zit ga je niet bellen. Ga je niet met een mascaraloos gezicht naar jou adres. Bovendien liggen hier nog twee mannetjes die ik voor geen triljoen alleen laat. Het werkt gewoon zo dat als je niet hard genoeg roept dat je een ruk dag hebt iedereen maar denkt dat het prima gaat. Natuurlijk gaat het niet prima als je je liefde van je leven verliest en jij alleen achter blijft met drie zonen die hun vader knetterhard nodig hebben. Daar hoef je niet voor aan de universiteit geleerd te hebben, maar je gevoel gewoon voor aan te zetten.

Maar ik ben er weer…strijdlustig als altijd. Morgenavond moet ik naar een laptop avond voor mijn middelste. Een laptop aanschaffen voor zijn middelbare school tijd. Als jullie weten hoeveel verstand ik heb van laptops kan je bedenken dat ik alweer denk…waar ben je! Jij had dat uitgezocht tot op de bodem. Ik loop al vast bij 11, 13 of 15 inch, of wel of geen touch screen. Alle andere spullen zijn al gekocht. Alles op kleur en het zelfde printje. Dat is mijn ding. Die laptop komt er ook. Ik sta morgen vooraan in de rij en bestel de mooiste en beste laptop die er is. Vooraan in de rij staat een moeder met ballen.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Bijna een jaar terug.

Ik weet nog dat ik in het begin dacht: “als ik eerst maar dat eerste jaar door ben” Achteraf wist ik natuurlijk niet waar ik het over had. Het eerste jaar maak je alles voor het eerst mee. Verjaardagen van de kinderen. Onze verjaardagen. Kerst en Oud en Nieuw. Je trouwdag…nou ja alle dagen die Dolf en ik altijd wilden vieren. Dit jaar kwamen deze dagen natuurlijk ook gewoon, maar wel zonder mijn liefde. Zo ook Dolf zijn verjaardag. Hij zou vijftig worden en wij waren al bezig om zijn verjaardag uitbundig te vieren. In een zaal met trouwband en alle mensen die van ons houden en wij van hun. Ik ben naar je toegegaan. Met de jongens en mijn ouders en wij hebben je gewoon gefeliciteerd. Bloemen en vlinders bij je neergezet. Wij hadden een Ajax beeld voor je gekocht. Ik zou deze bij je neerzetten. Uiteindelijk staat hij hier. Ik ben bang dat iemand hem kapot maakt of dat degene het meeneemt. Hij is voor jou en hij staat in ons huis. Gek deze dag maar wij hebben ons er pittig door heen geslagen.

Een week daarna was daar onze trouwdag. Vorig jaar liep ik ’s morgens bij je het Hospice binnen. Ik was daarvoor even bij mijn moeder binnen gerent en tegen haar verteld dat als je je goed zou voelen ik je mee zou  nemen naar Lands End. Elk jaar vierden wij onze trouwdag daar. Met Café Brûlée en gebak. Ik kwam bij je binnen. Je was al helemaal gedoucht en aangekleed. Ik had vier rode rozen mee, waarop jij zei maar ik heb niets voor jou. Bijna tegelijk zeiden wij kom wij gaan naar Lands End. Je had het de avond daarvoor al besproken met Dwight. Dit was dus zo vaak dat wij dezelfde gedachten hadden zonder dat wij het van elkaar wisten. Het was echt een inspanning voor je. Die trap die je naar boven moest dat viel echt wel even tegen, maar je deed het. Ineens staat iemand van het Hospice daar achter ons. Zij regelde taart voor ons met kaarsjes. Foto’s werden er gemaakt en je hield het heel lang vol. Dat zijn echt waardevolle herinneringen. Dit jaar ben ik met onze jongens naar het pannenkoeken huis geweest. Want hoe je het ook went of keert onze trouwdag blijft het. Vijf jaar getrouwd met de mooiste en de jongens waren er toen ook bij. Met zijn allen zijn wij getrouwd. Ook deze dag kwamen wij weer pittig door.

Dan komt de verjaardag van mijn moeder. Wij gingen met zijn allen high winen. Super gezellig. Daarna nog een borrel bij mijn ouders en daar komt de genade klap. Terwijl ik daar zit met mijn toppers overvalt het mij dat ik je zo mis. Dat je er gewoon bij had moeten zitten. Doordat ik moet huilen doet de rest gewoon mee. Dat is het gekke. Op alle momenten dat ik meegemaakt heb deze maand kan je zestig keer breken, maar op een moment dat je het minder verwacht gebeurd het je. Dit is dus zo vaak gebeurd dit afgelopen jaar.

Dit weekend leek het wel “de vraag maar raak Dolf weekend” Ineens kreeg ik zoveel vragen over hem, dat ik echt even dacht Hallo!!! Het ligt er natuurlijk ook nog aan wie het vraagt, dat is ook weer zo. Vragen waarvan je denkt…Pardon!!! Zo kwam er een opmerking voorbij:”Jij bent ook niet voor het geluk geboren hoor!” Ik vroeg hoezo? Laat ik voor eens en altijd even heel duidelijk zijn (dat was ik op dat moment ook) Ik ben niet ongelukkig. Ik heb echt de mooiste kinderen die op de wereld rondlopen en daar ben ik niet normaal gelukkig mee. Ik heb herinneringen aan een man, daar is een echtpaar die 80 jaar getrouwd zijn stinkend jaloers op. En er is zoveel van mij gehouden door een vent waar er op deze wereld niet nog een van bestaat…..en daar ben ik eeuwig dankbaar voor. Gelukkig kom je dan aan het eind van de dag iemand tegen die zegt: “Ongelukkig? Hoezo ongelukkig? Verdrietig dat ben je, maar niet ongelukkig”…en hoe raar het ook klinkt zo is het!

Dan weer even terug komend op het onderwerp als het eerste jaar maar voorbij is. Dat slaat nergens op ben ik nu wel achter. Hoe langer je weg bent hoe meer ik je mis. Het besef komt nu genadeloos binnen. Een jaar verder en ik besef steeds meer dat je echt weg bent, tenminste uit zicht. Want weg ben je niet. Je zit voor altijd in mijn hart.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Ajax

Hoe komt het nou dat jij zo erg voor Ajax bent? Nou ik had geen keus haha. Dat is natuurlijk onzin, maar mijn vader is Ajacied. Ik moet zeggen een hele fanatieke Ajax man. Je kent dat wel elke zondagavond Studio Sport en dat werd ook niet in stilte bekeken.

Ik had dus op mijn negende een Ajax kamer. Alles wat ik van Ajax kon vinden ging in mijn collectie. Wim Kieft daar was ik tot over mijn oren verliefd op. (ja nu denk je hoe dan, maar goed ik was negen hey haha) Ik kreeg een echt Ajax shirt van mijn jongste oompie en daar liep ik hele dagen in. Rugnummers van spelers op mijn kleding gestikt en voor het eerst mee naar het Olympisch Stadion met twee buurjongens en buurmeisjes. Ik had Wim Kieft aangeraakt dus die hand werd natuurlijk niet meer gewassen. De Ajax kamer verdween natuurlijk wel weer. Het werd een echte meiden kamer, maar de liefde voor Ajax bleef.

Zo kreeg ik mijn oudste zoon Dwight. Natuurlijk had hij het Ajax pakje in de kleinste maat. Slabbetjes, sokken enz. Zo werd ook Dwight een fanatieke Ajax fan. Ja en toen kwam Dolfie in ons leven. Hij was al aan het polsen of ik wat met voetbal had en voor welk team ik dan was. Ik weet zeker dat als ik voor een andere club was geweest het best lastig zou worden haha. Nou ja van Dolf is bekend dat hij zo’n groot Ajax fan was dat hij de paracetamol mee nam naar het Stadion. Hij had een seizoenskaart en als Ajax ook maar verloor ging hij werkelijk waar spugend het stadion uit. Thuis werd het er niet gezelliger op want hij was dan stront sjaggie. Dwight deed daar later ook leuk aan mee. Samen met zijn vader naar het stadion, maar als dat ook niet goed ging zorgde ik ervoor dat ik al op mijn bed lag als zij terug kwamen whahaha.

Open dagen, trainingen, wedstrijden, clinics alles wat maar werd georganiseerd door Ajax Dwight was daar bij. Dolfie vaak nog meer “kind” dan zijn zoon. Mooie tijden. Clint was ook nog maar een baby toen hij kennis maakte met de Arena. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven.

Ja en toen kwamen de meest zware maanden die je je maar kan bedenken. Dolf wilde altijd heel graag dat de jongste mee zou lopen met de spelers voor de wedstrijd. Hij had het er altijd over. Kaïne was ondertussen ook super Ajax fan. Nadat wij wisten dat Dolf niet meer beter kon worden had ik een poging gedaan om deze wens voor elkaar te krijgen. Het ging alleen zo slecht steeds met Dolf dat er heel veel haast bij gebaat was. Een vriendin van mij heeft het over genomen en via de Ajax foundation en het uitzetten van het plan naar meerder collega’s werd ik gebeld dat het was gelukt. Dolf zou in een rolstoel heel dicht bij het veld komen te zitten. Clint en ik gingen met hem mee. Dwight en Kaïne gingen naar een aparte kamer, omdat Kaïne mee mocht lopen met een speler. Dat moment dat ons mannetje daar liep vergeet ik nooit meer. Kippenvel.

In de periode dat hij ziek was lag hij meer wel dan niet in het ziekenhuis. Hij mocht zondag op Ajax verlof. Alleen die bloeddrukmeter moest om blijven. Als het de spuigaten uitliep moest hij terug. Nou ik hoef niet te vertellen dat het af en toe op het randje was. Bij elke bijna goal ging het “iets pfff” omhoog.

De laatste wedstrijden van Ajax. Zij konden kampioen worden en Dolf wist natuurlijk allang al dat het de laatste kampioenschap was die hij mee zou kunnen maken. Hij lag al in het Hospice en het was Moederdag. Hij had met de mensen van het Hospice geregeld dat zij een high tea zouden  maken voor mij en mijn familie was er ook van op de hoogte. Alleen wij zouden eerst Ajax kijken. Kinderen in Ajax shirt en Dolf in zijn Ajax tenue. Met zijn allen op zijn bed…..maar hoe het afliep weten wij allemaal. Mijn mannen waren allemaal aan het huilen.

Dat beeld staat op mijn netvlies. Dolf zei ook ik maak het niet meer mee, maar Ajax gaat het volgend seizoen gewoon flikken. Nou ja goed daarom staat mijn Facebook roodgloeiend tijdens Ajax. Ik kan de spanning bijna niet aan. Vanaf mijn negende Ajax fan, maar dit wil ik allemaal voor Dolf. Zondag is het weer Moederdag. Kan geen toeval zijn! Laat hij nou ook op Moederdag geboren zijn. Ik zeg en de schaal en de finale CL. Voor de mooiste.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

fases van rouw (het is echt zo)

Dan kom ik hier toch zomaar weer terecht. Ik ben hier al maanden niet meer geweest, maar goed dat zal vast opgevallen zijn. Krijg vaak de reactie of ik nog wel schrijf. Nou nee eigenlijk niet. Waarom niet? Ja weet ik veel! De mensen die er voor geleerd hebben weten te vertellen dat je verschillende fases hebt in rouw. In welke volgorde deze komen is voor iedereen anders, maar komen zullen ze. Ik dacht nog ja natuurlijk! Ieder mens is anders dus hoe kunnen zij nou weten dat je alle fases meemaakt. (misschien ervoor geleerd Nance pffff ze blijft eigenwijs)

Boos zijn bijvoorbeeld. Een van die fases is dat je boos bent. Hoezo zou ik boos moeten zijn dacht ik nog. Dolf heeft hier niet om gevraagd hoor, dus op hem boos zijn nee natuurlijk niet!!!! Ik weet zeker dat hij dit ook niet zo gewild had en dat hij het plan had om ook “gewoon” 100 te worden.

Nou geloof mij. Wat is de overtreffende trap van boos? Wat hoe hard je ook bedenkt dat je niet boos op iemand kan worden die dit overkomt denkt die fase van rouw daar heel anders over. Witheet…wit verziekend heet ben ik geweest. Jawel op Dolf!!! Hoe kan hij mij zomaar hier alleen laten met de jongens? Waarom gebeurd dit ons? Ik bedoel alsof wij nog niets mee hadden gemaakt waar je heel sterk van kon worden. Sterker dan sterk waar slaat dat op! Ik vond het sterk genoeg hoe wij waren. Bullshit dat ‘what doesn’t kills you makes you stronger’ Bullshit bullshit bullshit. Ik voelde mij als een vaatdoek dus hoezo makes you stronger. Sodemieter op!

Dan zeggen de zogenaamde geleerden (dus mensen die er niet voor hebben geleerd en zomaar los op straat lopen) ook nog dat het een plekje moet krijgen. Dat het moet slijten. Ook zo’n nutteloos, waardeloos, hersenloze opmerking. Hoezo een plekje, hoezo slijten? Ik hou zo verschrikkelijk veel van die vent, dus hoezo een plekje en slijten. Hoe langer hij weg is hoe meer hij in mijn bloed gaat zitten. Hoe moeilijker ik het ga vinden en hoe meer ik hem mis. De eerste maanden ben ik alleen maar bezig geweest met overleven. Vonden de mijnheertjes van de regeltjes dat ik bepaalde zaakjes maar moest regelen, zodat hun de centjes weer konden controleren. En geen cent teveel he?!? Buiten het feit dat je al genoeg gestraft bent omdat je je liefde van je leven kwijt bent geraakt vinden die mijnheertjes van de regeltjes dat je ook nog wel even je centjes moet verantwoorden. Gekkenhuis in dit land!

Dan komt er een moment dat je voor het eerst even buiten de deur gaat. Ik bedoel mijn mannetjes slapen bij opa. Ik ga even met mijn moeder bij onze bruiloft band kijken. Steen in je maag. Duizend keer van te voren bedenken dat je niet gaat. Belachelijk maar je weet niet eens meer hoe je je moet gedragen. Niet te vrolijk, want zij zullen wel denken. Ook niet te dramatisch want dan verpest je andere hun avond. Dansen neejjjj niet dansen, want stel je voor dat mensen denken dat je hem al bent vergeten. Op je kruk blijven zitten en luisteren, neeejjj want dan ben je een grijs muisje en had je beter thuis kunnen blijven.

Nou ja misschien is het nu wat meer duidelijk waarom ik hier niet meer schreef. Ik wist gewoon even niet meer wat ik moest zeggen. Iedereen heeft een mening. Iedereen vindt er wat van…en ja in zo’n positie trek je je er ook nog wat van aan.

Ik mis hem als een malle. Ik kan het niet uitstaan dat ik hem nooit meer zie, voel of ruik. Ik denk nog bijna elke dag dat ik de voordeur hoor om 10 uur in de avond, omdat dan zijn dienst af was. Ik vind het verschrikkelijk om op de jongens hun verjaardag wakker te worden en dan als eerste te moeten bedenken dat als je 9 word of 12 dat je dan geen papa meer hebt. Ik op mijn eigen verjaardag het telefoontje niet krijg om 12 uur snachts met  een van de 100 bijnamen die hij voor mij had en die hij dan weer had verwerkt in een verjaardagslied.

Hij is zelf jarig over drie dagen. Hij had gewoon 50 moeten worden. Wij hadden al een heel feest bedacht. Je kan toch niet bedenken dat je gewoon geen 50 mag worden en je op 18 mei gewoon je vijfjarige huwelijksdag niet mag vieren.  Tot de dood ons scheidt werd er gezegd op 18 mei 2012. Je kan toch niet bedenken dat dat moment zo verschrikkelijk walgelijk snel kwam.

Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan ons leven weer een beetje op te pakken. Het gaat best aardig, om ook weleens finaal op mijn bek te klappen. Ik krabbel en krabbel en stunt soms wat op glad ijs. Dat ik dan af en toe dans in de schouwburg, of keihard zit te lachen met mijn familie wil niet zeggen dat mijn hart niet in duizend stukjes ligt. Ik vind het leven op heel veel momenten nog echt heel erg leuk, maar geloof mij als ik zeg dat het missen niet normaal is, maar ik moeilijk 24 uur per dag kan janken. Dat wil ik niet, dat ga ik ook niet doen en zo voel ik mij ook niet altijd. Ik ben nog steeds verliefd op hem, nog steeds getrouwd met hem en hij is voor altijd mijn maatje. Dat maakt het verdomd lastig als iemand er niet is.

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

voetbal, voetbal en voetbal…

Gister liep ik voor het eerst sinds Dolf er niet meer is het FC Den Helder veld op. Ik heb daar wat uren doorgebracht. Dolf was daar trainer. Dwight voetbalt al vanaf zijn 6e. Clint heeft het geprobeerd en Kaïne heeft er een seizoen gevoetbald. Gister was er trainen van schoolvoetbal en de kleine jongens doen allebei mee.

Eerlijk gezegd had ik er nog niet zo bij stil gestaan dat ik er nog niet geweest was sinds Dolf zijn overlijden. De jongens kwamen om 12.15 uit school en om 13.00 begon de training dus het was meer haasten dan nadenken. Ruim op tijd kwamen wij daar aan. Ik liep het veld op en de geur van gras, regen en de geur van de kantine zorgde voor flashbacks.

Ik leerde Dolf kennen toen Dwight bij een andere voetbalclub zat en Dolf bij WGW. Hij stak daar heel veel tijd in. Hij was trainer van de selectieteams en alles moest tot in de puntjes verzorgd worden. Hij kwam als zijn team vrij was bij Dwight kijken. Dwight was echt nog heel jong en toen vond hij de helikopters en de madeliefjes veel leuker dan de bal die regelmatig voorbij kwam rollen. Dolf ergerde zich altijd aan de manier van trainen en hoe er werd gecoacht. Hij bleef maar roepen dat Dwight naar WGW moest. Dolf gaf Dwight zoveel vertrouwen dat ook Dwight na een seizoen bij WGW in zijn selectie zat. Ineens ging mijn joch voetballen niet normaal. (en nog kan hij heel goed ballen alleen is hij soms iets te fanatiek) Buiten het feit dat hij er echt in hoorde in de selectie scheelde het ons ook heel veel tijd. Dolf nam Dwight mee naar trainen en op zaterdag was hij Dwight zijn coach, dus hoefden wij niet meer naar verschillende clubs en waren wij altijd samen op het voetbalveld. Dolf heeft Dwight jarenlang gecoacht. Zelfs toen hij ziek was stond hij nog langs de lijn.

Kaïne ging voetballen in het seizoen net voordat Dolf ziek werd. Dolf was zo trots dat zijn jongste ook ging voetballen. Dolfie ging los in de sportzaak en de kleinste moest ook helemaal in Adidas. Het merk waar je Dolf in kon uittekenen. De eerste training stonden wij daar dan als glimmende ouders en broers. Onze prulleke liep daar rond en ook al was Dolf niet zijn trainer hij bemoeide zich overal gelijk mee. Kaïne kwam het veld uit liep op zijn vader af en zette hem gelijk even voor het blok.

Papa wij hebben een trainer nodig. Jij bent de enige vader met papieren en je traint Dwight ook, dus jij kan mijn team dan ook wel doen. Dolf had net met mij afgesproken dat hij ook wel eens “gewoon” als vader langs de lijn wilde staan. Dwight had het altijd wel iets zwaarder in een wedstrijd als het even niet ging, want thuis hadden zij nog nabespreking, terwijl het team al lang en breed thuis zat.

Maar goed…dat kleine smoeltje stond tegenover hem en het was ineens ook wel heel stil rond ons. Ouders stonden echt zo te kijken naar Dolf van wat ga je doen. Ja wat denk je…Dolf smolt zo’n beetje weg en zei JA. Dat was dus even in drie minuten geregeld. F9 had een trainer. In de avond had de trainer de namen op papier wie hij dan graag in zijn team wilde en zo gebeurde het dat het flitsende team tot aan de winterstop alles won.

Alleen dat ging natuurlijk niet zo vlekkeloos als hierboven beschreven. F9 stond als een huis, maar het mannetje achter F9 kreeg het erg zwaar. Hij wilde trainen blijven kijken en hij wilde blijven coachen. Klapstoel mee. Ik zette hem neer langs de lijn met zijn stoel. Rolstoel mocht tot aan de railing van het veld en ik mocht niet langs de kantine lopen met hem in de stoel, want dan zag iedereen dat. Als hij zich maar even beter voelde dan mocht de rolstoel niet eens uit de auto. Klapstoel mee en hij liep dan zelf het veld op. Hij kon echt iedereen en ook iedereen hield hem aan (logisch) dus hij kwam stront kapot op de plaats van bestemming. Na drie schreeuwen deed zijn stem het niet meer, maar hij ging maar door.

Gister stond ik daar dus weer. Precies op dezelfde velden als waar dit allemaal heeft afgespeeld. Mensen komen op mij af. Wij hebben het natuurlijk over Dolfie. Wat zij allemaal met hem hebben meegemaakt. Zijn assistent trainer komt op mij af. Lekker weer even herinneringen ophalen. Wat voor mannetje het was. Dat hij zo streng was en dat zij (en er zaten echt wel barrels in zijn team) echt respect voor hem hadden. Nog, zegt Dennis, dat hebben ze nog….en ja dat is ook zo.

Jongens die bij Dolf hadden gevoetbald waren allemaal bij de dienst. In driedelig pak en sommige hadden zelfs hun tickets omgeboekt want zij zaten in Spanje. Speciaal voor hun trainer naar huis gekomen. Hij was streng maar wat betekende die jongens veel voor hem. Hij zat echt te janken als er eentje bij hem was gekomen en vertelde wat er privé allemaal gebeurde. Hij was er altijd voor ze. Jongens van 15-16 jaar uit allerlei culturen en allemaal zaten zij in zijn hart. Jaren later nog liepen wij in de stad en dan hoorde wij “hallo Trainer” en dan liep er een twee meter lange jongen langs die jaren daarvoor bij hem voetbalde. Geweldig.

De jongens van mij kwamen natgeregend het veld af. Ik zeg Dolf zijn assistent trainer gedag en richt mij naar mijn kinderen. Ineens zegt mijn collegavoetbaldinmoeder: “Hij was echt goed he? Ik hoor heel vaak dat hij echt een hele goede trainer was” Ik glunder. Een paar maanden geleden had ik staan janken, maar nu voelde ik mij trots! Ja hij was echt een hele goed trainer en wat heb ik daar veel meegemaakt. Gouden herinneringen.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Belabberd of zoiets…

Ik moet zeggen dat dit er wel even ingehakt heeft. Het herstel van verdrietig naar “blij” is wat minder actief aanwezig. Het gekke is dat je nu ook allemaal dingen leest wat bijna lijkt op jou verhaal. Ik ben echt verrot. Dit word dan waarschijnlijk ook zo’n klaagzang. Pijn in mijn schouders, ribben en mijn bovenarmen staan ook in de fik. Stress hoor je dan. Nee….ja…misschien. Weet ik veel. Ik vind op dit moment het leven even zwaar k.t.

Alle energie heb ik gepompt in de verjaardag van mijn jochie. Typisch een karaktertrekje van mij. Stort mij volop in de chaos en als het geflikt is ga ik uit. Gister was het dus een gevalletje uit. Ik zie het dan gewoon even niet meer. Ik voel mij alleen. Ga dan bedenken wat er in mijn huis moet gebeuren en dat ik dat dan ook allemaal alleen moet doen. Straks mijn andere jochie naar de middelbare en ja ook daar moet ik alleen door heen. Ik hoef niet uit te leggen dat je na vijf minuten hevig snikkend onder je dekentje zit te verzuipen. Man man ik ben dan echt de allerzieligste.

Ik kom vanmorgen een blog tegen van een vrouw die ook weduwe (pffff het blijft ook echt een takkenwoord) is geworden. Kleine kinderen ook. Zijn laatste wens was om naar Griekenland te gaan. (zij zijn dus ook gegaan) en ja hoor het hele scenario dendert in sneltrein vaart door mijn hersenpan. Eigenlijk had ik vanmorgen pas door hoe zeer ik er tegenop had gezien om naar Kreta te gaan. Tuurlijk stopte ik dat toen weg dat gevoel. Dolf wilde dat heel graag en wie was ik om dat tegen te houden. Ik zag het helemaal voor mij. Dolf gaf nooit toe dat dingen niet meer gingen, maar ik was natuurlijk niet achterlijk. Ik kon hem al heel lang en kon hem lezen. Hij had dat alleen niet altijd door. Kon echt verbaasd zijn als ik zei hoe hij in elkaar zat. “Jeetje jij kent mij echt goed!” zei hij dan, en het kwam hem ook niet altijd goed uit als ik hem zijn eigen gedachten vertelde.

Ik zie hem zo liggen in zijn bed voor het raam. Dwight was net de deur uit. Het was avond en Dolf moest naar het toilet. Laat ik hier niet uitgebreid op in gaan want ik denk dat hij andere pijlen vanaf zijn wolk afschiet dan zijn liefdespijlen als ik dit flik. Vijf minuten later hing ik aan de telefoon. Dwight moest zo snel mogelijk naar huis komen want het ging niet goed. Met zijn tweeën hebben wij hem weer in zijn bed gelegd. Het nummer van de afdeling ziekenhuis en arts zaten al in mijn hoofd geprogrammeerd. Ik heb het al vaker benoemd maar Dolfie was al bijna niet meer thuis vanaf de horror dag, toen hij thuis kwam vanuit zijn werk. Alleen Dolf vond nog steeds dat alles prima ging en zei zelfs dat ik gewoon de ambulance niet mocht bellen.

Zo ging dat al dagen. Dolf zei steeds dat het prima ging. Als de arts kwam (en die kwam ondertussen meerdere keren per dag) zat hij rechtop in zijn bed en had praatjes voor 10. Alleen als zij weg was zakte hij als een plumpudding in elkaar. Je gaat heel lang mee in dit. Je wilt gewoon alles voor hem doen, maar dat het niet goed ging dat zag een blind paard zelfs. Ondertussen had ik al nachten niet geslapen. Had ik Dwight al duizend keer gebeld dat hij moest komen en was mijn moeder mijn alarmlijn voor de jongens. Als ik dan net op bed lag en ik zeker wist dat hij goed lag kreeg ik een appie van beneden met alleen koud en dan sjeesde ik weer naar beneden. De koorts stuipen kreeg ik al bijna niet meer onder controle, maar de ambulance mocht ik niet bellen.

Ja en dan komt de dag dat de arts langs komt en zij ook ziet dat het echt niet meer langer gaat. Je weet het en je verwacht dat dat moment zal komen, maar toch. Zij vertelde dat jij niet meer naar Kreta kon. Ik zag aan alles dat dat de klap was en dat alle moed en doorzettingsvermogen in een keer je lichaam uit ging. Twee dagen later ben je naar het Hospice gegaan.

Gister zat ik met een vriendin aan de telefoon. Eigenlijk beantwoordde ik de vraag zelf. Hoe komt het nou dat je je zo voelt. Natuurlijk weet je wel waarom je je zo voelt en ik heb heus wel meerdere dagen dat ik het liefst in mijn holletje zit met alles dicht wat maar dicht kan. Alleen besef ik mij nu dat de dagen die wat met je gedaan hebben de afgelopen tijd nu achter elkaar voorbij gaan komen. De jongens jarig. Het moment dat je naar het Hospice ging en dus definitief niet meer in ons huis zou komen. (de jongens toen ook gelijk zeiden dat dat jouw huis was geworden pffff) mijn verjaardag, jouw verjaardag, onze trouwdag. Moederdag en de dag dat je ons definitief verliet komen nu in een rap tempo achter elkaar door. Het lijkt gewoon of het nu allemaal pas doordringt.

Als je dan bedenkt dat je een testje maakt op facebook. Echt zo’n nutteloze test weet je wel, waar je gewoon niks mee kan en gewoon ook nergens op slaat. Het ging erom welke letter er in je ziel gegraveerd staat. Ik doe die test…maar bij mij komt er geen letter in beeld. Twee dagen lang probeer ik die test maar die blijft echt gewoon blanco. Vanmorgen heb ik ingelogd op Dolfie zijn facebook. Ik moest die test doen, want ik zag bij iedereen letters voorbij komen (hoe maf kan je zijn maar ik vind het zo stom dat dat bij mij leeg bleef) Op Dolf zijn account lukt het wel. Als je dan toch de N bij hem in beeld ziet komen, terwijl je weet dat het een achterlijk stom testje is, maar toch de tranen over je wangen stromen….weet je dat het echt even menens is en je maar moet toegeven aan die verzuip momentjes op de bank.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Onze zoon jarig

Daar zit je dan al een paar weken tegenaan te hikken. Hoe dichter de datum in zicht komt hoe beroerder het word. Ik heb het nu over de verjaardagen van onze zoons. Ik wist niet eens hoe ik het moest organiseren. Kon de beslissingen gewoon niet nemen om te bepalen welke dag, waar en hoe. Wij gaan het thuis vieren dacht ik. Jij zorgde altijd voor een partij klapstoelen. De ruimte in huis om deze stoelen ook neer te zetten. Daarbij stond je een paar dagen in de keuken en haalde je daar ook de boodschappen voor. Appeltje eitje voor mij. Ik zorgde voor de kadootjes, taart, traktaties en slingers en de uitnodigingen had ik dan al gemaakt.

Dat werd nu even een ander verhaaltje. Ik ben goed in een “alles op het laatste moment aktie” dus waar je goed in bent moet je in ere houden. Alleen kreeg ik het er nu spaansbenauwd van. Je maakt je een avondje boos en hup verjaardagen geregeld. Tot zover een dikke 10.

Alles in huis. Alles telefonisch geregeld. Toppertje Nance. Alleen zo gek dat ik gisteravond (lees 1 avond voor de verjaardag van mijn prulleke) nog geen traktatie in elkaar had geflanst. Mijn oudste en mijn moeder kwamen hierheen om de boel te versieren. Er kwam geen knappe ballon uit mijn handen. Ik stond hier een beetje droogkloterig te kijken hoe mijn huis versierd werd in een heuse partytent. Mijn moeder en zoon gaan weg en op tafel stonden 32 klaparmbanden te wachten. Daarnaast lagen de zakjes voor de leraren die gevuld moesten worden met Bifi en Babybell. Op zich niet zo heel veel werk dat van de leraren, maar een beetje beroerd om dat een avond van te voren te doen als je de Babybell knap van smaak wilt houden.

Ik stort mij op 32 klaparmbanden, 45 zakjes chips, 45 kadozakjes en 35 kadokaartjes om de namen van de kinderen op te schrijven en 35 touwtjes die er los bij geleverd waren. Na 10 zakjes kreeg ik al zo’n “ik moet janken” aanval. Nou goed die laat je even voorbij gaan en net dat je denkt nog 22 traktaties te gaan krijg je weer zo’n “rollende water ballet” Gossamme Nance go girl! en vaak luister ik heel goed naar mijzelf en had ik in een no time een mand gevuld met traktaties voor mijn bijna 9 jarige.

Opgeruimd. Kadootjes op tafel. Nog een paar whats appies van je moeder dat je nu naar bed moet (ja het blijft je kind) ga ik toch een poging wagen. Bijna 12 uur. Dolf was altijd van de 12 uur. Hij wilde altijd om 12 uur de eerste zijn die mij feliciteerde. Interesseerde hem niet waar hij was. Nachtdienst…niets loos. Klokslag 12 uur belde hij. Nu was het 12 uur en zo raar je hoopt dat je telefoon gaat. Dat je hoort “hey mok gefeliciteerd met onze jongste” Van alle geluiden die je dan hoort in het stille huis om 12 uur in de nacht is niet die van je telefoon. Ik had het kunnen weten.

Kwart voor 7 zing ik mijn jarige zoon wakker. Hup naar beneden. Zingen en kadootjes uitpakken. Pancakes als ontbijt en dan snel je verjaardags outfit aan. Traktaties in de auto en je prul gaat naar school. Ik moest nog even wat papieren uitprinten en inscannen, dus ik ga aan de slag.

Vanaf  het moment dat Dolfie niet meer bij ons is, was ik zijn jas, baret en koppel kwijt van zijn werk. Ik had het de laatste dagen al aan mensen gevraagd of zij wisten waar die waren, en aan collega’s had ik al gevraagd of zij misschien wat op het werk hadden gezien. Eigenlijk wist ik dat deze thuis moesten liggen. Op het moment dat hij ziek thuis kwam heb ik die koppel in de kast gelegd en toen schoot er door mijn hoofd “zou hij deze ooit nog omdoen” Later hadden wij het er nog over dat als hij weer aan het werk ging dat hij dan een aangepaste koppel moest hebben, omdat er ondertussen een stoma op die plek zat en hij deze niet meer kon dragen. (Een teken dat Dolf heel positief in alles stond, want hij was er van overtuigd dat hij terug naar de werkvloer ging) De laatste dagen zat het mij erg dwars dat ik die spullen niet kon vinden.

Maar goed terugkomend op die papieren die ik moest scannen….mijn printer deed het niet. Ik was er echt waar al dik 2 uur mee bezig toen ik bedacht dat er boven nog een printer stond. Ik loop naar zolder en duik de hoek in om te kijken of die nog bruikbaar was. Ik haal het apparaat uit de tas en de moed zonk mij in de schoenen. Je hoeft deze nog net niet aan te fietsen. Wat een ouderwets geval. Ik had niet eens zin om te kijken of deze nog wel aan te krijgen was. Ik gooi het terug in de hoek en ineens doe ik een schuifdeur open van het opberg hok achter mij. Waarom??? geen flauw idee, maar iets wat daar stond trok ineens mijn adem weg en ik kreeg bijna hyperventilatie. Een krat met jas, baret en koppel staat in het pad. Ik scheur die krat uit het hok vandaan en alles wat ik zocht zat daarin. Ik kon het niet laten. Ik moest in zijn zakken kijken van zijn jas. Even ruiken of het nog naar hem rook. De laatst gebruikte handschoenen zaten nog in zijn jaszakken. Briefjes van schietcursussen zaten erbij en hoeveel hij had raak geschoten. (ik glom van trots even by the way) Ik moest zo hard janken. Ik geloof niet eens dat ik eerder zo hard had gejankt.

Ik loop naar beneden (ik denk dat ik een half uur met je jas op mijn schoot heb gezeten) en ik loop naar de printer om te kijken of ik hem weg moest gooien of dat ik het nog een keer moest proberen. Serieus en geloof mij het is echt waar die printer deed het gewoon. Hij knalde alle documenten die hij eerder niet gaf er in een keer uit. Zeg het maar….

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Alles heeft een ritme!

Je moet even een ritme vinden? Ja dat moet ik zeker. Met Dolf was alles hier in ritme. Mijn kerel had echt een organisatie talent waar je U tegen zei. Een strak bijgehouden agenda. Sportassen al klaar als het was gewassen. Kleding voor de volgende dag over het traphekje en dan ook nog in volgorde van aantrekken. Broodtrommels met deksels al open op het keukenblad. Koffie en water in het apparaat dat je die alleen maar hoefde aan te drukken. Zelfs de was al in de machine met waspoeder en verzachter er in. Ongelooflijk en ja ik heb mij er heus weleens aan zitten ergeren hoor, als ik strontkapot naar bed wilde maar mijn kerel nog even een rondje klaarzetten moest doen. Als hij ochtenddienst had was het helemaal een drama, want ook zijn beveiligingskleding moest in volgorde van aan trekken op de bank worden gelegd (heus niet erg maar mijn huis was gelijk een zwijnenstal)

Hij heeft mij duizend keer gezegd dat ik dat ook moest doen, want dat scheelde zoveel tijd in de ochtend. Maar goed de meeste die meelezen kennen mij goed, dus ik hoef het antwoord niet te geven, want ik deed het toch niet. Nu nog steeds niet hoor voor de duidelijkheid. Jammer genoeg. Daar bedoel ik mee dat ik nu ’s Morgens weleens zo verstrikt raak in mijn eigen haast dat ik het zelf niet meer zie.

Het gekke is dat het uiteindelijk altijd “goed” komt. Als ik een vroege dienst heb ben ik altijd voor zeven uur op mijn werk. Mijn jongens zijn in de kleren, de haren in de gel (lees de jongste in de schuim, geföhnd, in de gel en in de lak) tussendoor trommeltje mee, gymkleding in de tas en keurig op tijd bij hun oppasopaome Dan. Om 7 uur meld ik mij op mijn woning en gaan wij starten. Niets loos zou je bijna zeggen….nou bijna dan.

Tot nu gaat het goed he, maar als ik dan in de middag stront kapot uit mijn werk kom en ik mijn deur open doe dan dacht ik toch echt dat ik bij het weggaan laminaat in mijn gang had. Tenminste dat lag er het afgelopen tien jaar. Ik zet mijn eerste stappen in de gang en het lijkt toch echt wel op een hoogpolig tapijt. Ik breek zo’n beetje duizend keer mijn nek over twintig paar schoenen (en vaak zijn het die van mijzelf) Ik gooi er even een paar keer een vloekwoord uit (ja sorry deze mama is niet altijd heel pedagogisch bezig) en flikker (oeps) mijn tas gewoon naast die twintig paar schoenen. Zo Nance is thuis.

Ik verzamel mijn post bij elkaar. Ik loop half lezend naar binnen en word aangevallen door twee chihuahua doggies. Half tillend en hikkelend op een been vervoer ik mij naar de keuken, want door de blijdschap van dezelfde doggies struikel ik nog weleens over ze. Ik loop de keuken in druk mijn Dolce aan voor koffie en kijk naar mijn keukenblad. Oh ja chips….was. Mijn wasmand jongt ter plekke. Ik doe een was in de wasmachine en wil de ander in de droger doen. Ja dus….er zat nog een was in. Nou ja die past makkelijk op het blad wat boven de droger hangt, want daar ligt genoeg. Ik moet eerst even zitten hoor. Ik drink mijn koffie en kijk naar de klok. Ja ik moet de jongens ophalen. Ik ren weer naar buiten duik de auto in en verzin wat ik moet eten. Op het schoolplein aangekomen sta ik nog even te kletsen pak mijn jongens bij elkaar en sjees naar de winkel.

Eten…..Nee hoor dat lust ik niet. Ahhhh gatver alweer!!! Pfffff nou vorige week hadden wij al dat en dit lijkt er wel veel op. Blehhh nee hoor ik eet wel brood. Zo raar….Dolf kookte altijd en die had dat nooit. Die droomde denk ik over het menu, want dit en dat werd het en hoppa op tafel. Ik heb er wat minder feeling voor hoor. Wat een drama!

Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen dat er uiteindelijk elke avond eten op tafel staat. Het lukt uiteindelijk altijd. Maar mijn Dolfie was daar altijd een kei in. Na het eten begint het opruimen. Ineens moeten mijn jongens poepen, plassen of toch wel nog huiswerk leren. Ik sta daar te ploeteren in de keuken, want ja je afwasmachine inruimen is best een klus, maar vooral als je bedenkt dat de schone vaat van de vorige avond er nog in zit. Jongens douchen en naar bed. Dan kan ik zitten…oh nee ik moet mijn hoogpolig tapijt nog omtoveren in laminaat en dan als ik eindelijk zit hoor ik mijn Troop zeggen:”leg nou alvast de kleding klaar” maar ik doe het nog steeds niet. Het is vast deze eigenschap waarom die Troop op mij gevallen is 😉

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

De “basis” school

Acht maanden verder en hoe raar het ook klinkt het gaat gewoon door. Dan bedoel ik zeker niet dat ik gewoon door ga zonder jou, want man man je bent overal bij in mijn hoofd, maar voor iedereen gaat het gewoon door. Eigenlijk belachelijk dat de wereld gewoon doordraait zonder jou.

De jongens gaan naar school. Ik ga naar mijn werk. Dat is niet veranderd. In de avond rommel ik wat op de computer. Overdag druk met de mannen en de dingen die daar om heen draaien. Gesprekken op school bijvoorbeeld die doe ik nu alleen. Keuzes maken voor onze jongens vind ik behoorlijk lastig zonder jou, maar als ik dan op school moet komen omdat Clint weer eens verkeerd word begrepen sla ik op tilt. Jij bleef altijd rustig. Jij kon iemand helemaal naar de grond werken, maar je bleef rustig. Ik niet!!! Ik snap gewoon niet dat er volwassen mensen zijn die een jongen van 11 naar beneden willen halen en er vervolgens gezegd word dat het vertrouwen van ouders weg is door een gebeuren van drie jaar terug. (Clint is uit zijn stekker geschoten omdat hij vanaf groep 1 al getreiterd werd door een klasgenoot en in groep 6 vond hij het weleens welletjes…wat gek!) Dat vertrouwen moet je terug winnen word er dan gezegd. Hoezo??? Waarom zou Clint andere ouders hun vertrouwen terug moet winnen. Rot op! Waarschijnlijk omdat er door andere ouders altijd word gedacht dat hun kind nooit wat doet. Nou dream on.

Nee Clint komt uit voor zijn mening. Dat heeft hij overigens ook niet van een vreemde. Hij vind iets en gooit dat op tafel. Elf jaar he…dan mag dat nog. Dan mag je naar mijn weten gewoon nog dingen waar je mee rondloopt op tafel gooien. Al  is het alleen maar om te leren dat je misschien dingen iets anders moet inpakken. Gelukkig zijn de meeste ouders al geboren met de intelligentie van een volwassene en denken dat hun kinderen die gave ook hebben meegekregen. Jammer dat hun kinderen niet gewoon kind mogen zijn. Een gemiste kans.

Laten wij vooral even gewoon naar onszelf kijken. Ga niet mailen naar een leraar omdat je een verhaal van een kant hebt gehoord. Natuurlijk die van je eigen kind en  jouw kind spreekt altijd de waarheid. Toch? Misschien had je even naar mij kunnen lopen. Ik sta minimaal vier keer per week op het schoolplein. Het enige wat je kan gebeuren is dat ik je opvreet met huid en haar. Want ja een eigen mening hebben dat heeft mijn zoon niet van een vreemde. Doe gewoon is normaal. Je had een held geweest als je dat als volwassen iemand gewoon even had besproken. Je gaat toch geen concurrentie strijd aan met een jongen van 11 omdat jouw kind misschien benadeeld werd. Dat gebeurd in elke klas en op elke school. Dat is nou juist het gemene van de kleine mensen wereld. Je had je kind het goede voorbeeld kunnen geven door erover te praten en niet gelijk uit te halen.

Ik bedoel iedereen is trots op zijn kind en dat moet ook. Alleen het is zo jammer dat er niet word gezien hoe mijn 11 jarige vent omgaat met de situatie waar in hij zit. Volwassener kan bijna niet. Daar kan je nog wat van leren. Geloof mij!

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Decembermaand feestmaand?!?

Decembermaand. Ik keek er niet echt naar uit, maar zag er ook niet echt heel erg tegen op. Het waren meer de opmerkingen om mij heen die mij deden beseffen dat het weleens een k#t maand kon worden. “Er komen lekkere weken voor je aan” “In december zal je wel helemaal door hebben, dat hij er niet meer is” Net of je dat op andere dagen minder goed door hebt. Dat als de kerstboom er nu wel of niet staat dat, dat invloed heeft op het missen. Het wordt er heus niet meer of minder erg door dat dat ding in je kamer staat met het glitter en glamour, maar ja zoals ik al eerder vertelde zijn er heel wat experts op deze wereld en weet iedereen hoe je je moet voelen in december.

Vorig jaar had ik met de jongens besloten dat er een boom moest komen met heel veel snoep, taart en flouriserende kleuren. Ik wilde heel graag een echte kinderboom. Je kan er heel spastisch over doen, maar vorig jaar kerst was het al bekend dat Dolf niet heel veel kerstfeesten meer met ons kon vieren. Vorig jaar kerst stond hier een boom waar je kiespijn van kreeg. Ik ben van brocante en witte en houten accessoires, dus die boom sprong er gewoon uit. Volgens mij had ik het al eens verteld maar vorig jaar stond ik niet met in de volle gloria onze boom te versieren.

Eerlijk gezegd was het dit jaar niet veel beter. Ik ging het doen dat stond vast, maar wanneer? Het idee om dat lel van de zolder af te halen stond mij al heel erg tegen. Ineens gaat dan ook het knopje om he?!? Ik dook de zolder op en heb alles wat maar op kerst leek naar beneden gesleept. Het leek wel een volksverhuizing. Ik ben zeggen en schrijven drie dagen (ja 3 dagen) bezig geweest om ons huis in kerstsfeer te krijgen. Ik had even goed uitgepakt en had voor mijn gevoel ook nog niet genoeg Roy Donders bende in mijn huis.

Tuincentrum, Action alles wat maar roze, rood, oranje en glitter had werd in een mandje gedeponeerd. Een ballon als piek wat een pracht. Als ik alle lichtjes aan had leek het hier wel een kermis attractie, maar wat vonden de jongens het geweldig en dat was het enige wat telde.

Zo heb je ook tussendoor van die nieuwtjes die ook gewoon leuk zijn om in december te horen. Ik was al maanden bezig met papieren, handtekeningen, mail, inscannen van formulieren. Hypotheekje moest om. Als je dan in december te horen krijgt dat je gewoon lekker in je huissie (op dat moment een echte Roy Donders honk) kan blijven valt december ook best mee hoor!

Maar goed uiteindelijk wordt het dan ook echt kerstavond, 1e kerstdag, en 2e kerstdag. Ja ze duurde wat langer dan de vorige jaren. Natuurlijk schoot het lek mij ook af en toe flink in de schoenen. Alleen waar iedereen misschien een beetje bang voor was gebeurde niet. Ik heb heerlijke kerstdagen gehad. Eerste kerstdag hebben mijn jongens en ik heerlijk de ontbijttafel gedekt. Spelletjes gedaan, film gekeken, hapjes gegeten en dat allemaal in onze nachtelijke galakleding. In de avond zijn wij gaan gourmetten. Jongens waren mij aan het helpen. Ik wilde het gourmetstel pakken en toen had ik hem even. Het gourmetstel was voor het laatst gebruikt vorig jaar kerst. Je raad het al Dolf had de pannetjes opgeruimd. Het zit altijd bij elkaar in een plastic zak en hij knoopte altijd heel apart de zakken dicht. Zo ook deze! Net toen ik bedacht dat ik echt geen idee had waar het snoer zou moeten liggen zie ik in mijn ooghoek dat HIJ deze in dezelfde zak had gedaan als de pannetjes. Dit zijn momenten. Ik ken hem natuurlijk zo goed, dat ik zeker weet dat hij dit met voorbedachte rade heeft gedaan. Vorig jaar heeft hij bedacht dat ik die stekker niet zou vinden als hij dat niet netjes had opgeruimd. Ik weet zeker dat hij met die gedachten heeft gelopen, dat als ik volgend jaar zou gourmetten dat ik dan alles bij elkaar moest hebben. Dat was een breekpunt. Even vijf minuten, maar hij was er wel. De tranen over mijn wangen. Hij was aanwezig!

Tweede kerstdag waren wij met Dwight en Daan, mijn ouders, zus, zwager en Brad bij elkaar. Het was super gezellig. Uiteten geweest en samen geborreld. Dolf vloog duizenden keren door onze gedachten en werd vaak genoemd bij verhalen, maar dat was goed. Op naar oud en nieuw. Heel gek om dit jaar af te sluiten. Dit was het laatste jaar wat Dolf heeft meegemaakt. Alle nieuwe herinneringen zijn herinneringen zonder hem. Het idee is nog steeds niet te bevatten. Het was echt een walgelijk klote jaar 2016, en dat zal het altijd blijven. Maar om te zeggen op naar 2017 klinkt ook beroerd. Aan de ene kant ben ik er aan toe om een nieuw jaar in te gaan, maar had dat zo graag met hem erbij gewild.

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties